سخنرانى سال ٢٠٠١ م. وى در «برزيل» لغو مى‌گردد؛ چرا كه برزيل مى‌گويد نمى‌تواند امنيت جانى وى را تضمين كند. پيش از سفر به هرجا، بايد توصيه‌نامه‌هاى قانونى دريافت كند؛ حتّى در برخى از كشورها در زمان حضور وى، اقداماتى براى كشيدن او به دادگاه انجام مى‌شود؛ مثلًا در «انگلستان» در سال ٢٠٠٠ م.؛ امّا طنز تاريخ شايد در ١٠ سپتامبر ٢٠٠١ م. و يك روز پيش از حادثه معروف ١١ سپتامبر اتّفاق افتاد. در آن روز ادّعايى در دادگاه «فدرال» عليه كيسينجر اقامه شد. مدّعى دعوى از بازماندگان شيليايى، ژنرال رنه اشنايدر بود. وى ادّعا داشت كيسينجر دستور ترور اين ژنرال را صادركرده بود؛ چرا كه ژنرال اشنايدر انجام كودتاى نظامى را نپذيرفته بوده و درست فرداى همان روز، ١١ سپتامبر اتّفاق مى‌افتد و بعدها رئيس كميته بررسى اين حادثه نيز كسى مى‌شود كه خود، يك روز پيش از واقعه، متّهم به ترور شده است.

بالكان‌

در برخى از مقالات و مصاحبه‌ها، وى از سياست‌هايى كه آمريكا در قبال جنگ «يوگسلاوى» اتّخاذ كرده بود، انتقاد نمود. وى به رسميت شناختن «بوسنى و هرزگوين» را كارى احمقانه خواند؛[١] امّا بيش از هر چيز، وى مفهوم جدايى و دشمنى صرب‌ها و كروات‌ها از هم را قبول نداشت و رد مى‌كرد. او مى‌گفت: آنها نمى‌توانند به خاطر چيزى كه هرگز وجود نداشته است، از هم جدا شوند.[٢]

كيسينجر مكرراً هشدار مى‌داد غرب خود را در مناقشه‌اى وارد كرده است كه ريشه‌هايش حدّاقل به صدها سال پيش باز مى‌گردد. او مى‌گفت: غرب بهتر بود اجازه مى‌داد صرب‌ها و كروات‌ها در قالب يك كشور باقى بمانند.[٣]

كيسينجر منتقد درگير شدن غرب در مسئله «كوزوو» نيز بود؛ بالأخص درباره «معاهده رامبويلت» ديدگاهى انتقادى و مخالف داشت:

ن رامبويلت كه در آن، از صرب‌ها خواسته مى‌شد ورود نيروهاى ناتو به يوگسلاوى را بپذيرند، نوعى تحريك و بهانه‌اى براى شروع بمباران بود. رامبويلت سندى بود كه هيچ صربى آن را نمى‌پذيرفت. آن توافقنامه، سند ديپلماتيك بسيار بدى بود كه هرگز نمى‌بايست به آن صورت ارائه مى گرديد.

به هر حال، با عدم پذيرش توافقنامه يادشده از سوى صرب‌ها، بمباران ناتو آغاز شد؛ امّا پس از آن، كيسينجر خواستار ادامه بمباران شد؛ چرا كه از نظر وى، مسئله اعتبار ناتو مطرح بود؛ امّا در عين حال، هرگونه كاربرد نيروى زمينى را در اين حمله رد مى‌كرد؛ چرا كه به نظر او ارزشش را نداشت.[٤]

عراق‌

در سال ٢٠٠٦ م.، در كتاب «دولت انكار» نوشته باب وودوارد آمد كه كيسينجر مدام با جرج بوش و ديك چنى ملاقات داشته و در مورد جنگ عراق توصيه‌هايى به آنها ارائه مى‌كرده است.[٥] كيسينجر در مصاحبه ضبط شده‌اى كه با وودوارد انجام داد،[٦] تأييد كرد كه‌