عهده داشت كه آن را به درگيرى آمريكا در جنگ «ويتنام» خاتمه داد. برخى از اقدامات آمريكا در زمان وى، از جمله بمباران «كامبوج» هنوز به صورت موضوعاتى مجادله برانگيز باقى مانده‌اند.

هنرى كيسينجر هنوز هم به عنوان فردى مجادله‌برانگيز محسوب مى‌شود. در يك بيانيه مطبوعاتى كه در چهل و پنجمين كنفرانس سياست‌گذارى امنيتى «مونيخ» كه در ٨ فوريه ٢٠٠٩ م. منتشر شد، چنين آمده بود: آراى وى هنوز هم داراى وزن و اعتبار جهانى هستند.

كيسينجر يكى از مدعوّين دائمى نشست گروه بيلدربرگ است كه هر سال يك‌بار برگزار مى‌گردد.

تحصيلات دانشگاهى‌

كيسينجر در سال ١٩٥٠ م. مدرك ليسانس خود را با درجه عالى از كالج هاروارد دريافت كرد.

وى در اين كالج، زير نظر ويليام ياندل اليوت به تحصيل پرداخت.[١]

او مدرك فوق ليسانس و دكتراى خود را در دانشگاه هاروارد، به ترتيب در سال‌هاى ١٩٥٢ و ١٩٥٤ م. دريافت كرد.

در سال ١٩٥٢ م. و زمانى كه هنوز در هاروارد بود، به عنوان مشاور مدير هيئت استراتژى روانى فعّاليت مى‌نمود.[٢]

عنوان پايان‌نامه وى، «صلح، مشروعيت و موازنه» بود. هنرى كيسينجر فعّاليت خود در دانشگاه هاروارد را با عنوان عضو هيئت علمى مركز امور بين‌المللى در گروه آموزشى حكومت‌دارى ادامه داد. وى در سال ١٩٥٧ م. به عنوان دستيار مدير مركز امور بين‌المللى منصوب شد. كيسينجر در سال ١٩٥٥ م.، مشاور شوراى هماهنگ‌سازى عمليات‌ها در شوراى امنيت ملّى بود. وى همچنين در سال‌هاى ١٩٥٥ و ١٩٥٦ م. نيز به عنوان مدير بخش مطالعات در برنامه تسليحات هسته‌اى و سياست خارجى در شوراى روابط خارجى فعّاليت نمود. وى اوّلين كتاب خود، با عنوان «تسليحات هسته‌اى و سياست خارجى» را سال بعد منتشر نمود. كيسينجر بين سال‌هاى ١٩٥٦ تا ١٩٥٨ م. رياست پروژه مطالعات ويژه «صندوق برادران راكفلر» را بر عهده داشت. وى بين سال‌هاى ١٩٥٨ تا ١٩٧١ م.، مدير برنامه مطالعات دفاعى هاروارد بود و از سال ١٩٥١ تا ١٩٧١ م.، مديريت سمينار بين‌المللى هاروارد را نيز بر عهده داشت. او در خارج از محيط دانشگاهى، در سمت مشاور چندين سازمان دولتى فعّاليت نمود كه از ميان آنها، مى‌توان به «دفتر مطالعات عمليات‌ها»، «سازمان كنترل و خلع سلاح هسته‌اى»، وزارت امور خارجه و «مؤسّسه رند» اشاره نمود.[٣]

كيسينجر كه علاقه وافرى به تأثيرگذارى در سياست خارجى آمريكا