توصيه‌اش به بوش درست همان چيزهايى است كه در ستون روزنامه «واشينگتن پست» مورّخ ١٢ آگوست ٢٠٠٥ م. نوشته است: پيروزى بر شورشيان، تنها راهبرد خروج معنى‌دار و مناسب [از عراق‌] است.[١]

صبح روز ١٩ نوامبر ٢٠٠٦ م.، كيسينجر در مصاحبه‌اى با شبكه «بى. بى. سى.»، در پاسخ به سؤالى مبنى بر اينكه آيا مى‌توان اميدى براى يك پيروزى نظامى آشكار و شفّاف متصوّر شد، پاسخ داد: اگر منظورتان از پيروزى نظامى، سركار آمدن حكومتى در «عراق» است كه دستوراتش در تمام كشور نافذ بوده و درگيرى‌هاى شهرى و خشوت فرق را بتواند تحت كنترل درآورد، بايد بگويم كه نه. باور ندارم چنين چيزى محقّق شود. به نظرم مى‌رسد كه ما بايد مسير حركت خود را تغيير داده و تعريفى دوباره از اوضاع ارائه دهيم. در عين حال قائل به اين نيستم كه مسير جديد بايد چيزى مابين پيروزى نظامى (آنچه كه تا الآن مدّ نظر بوده است) يا عقب‌نشينى كامل باشد.[٢] كيسينجر باز در مصاحبه‌اى با پيتر رابينسون از «مؤسّسه هوور» در تاريخ ٣ آوريل ٢٠٠٨ م. تأكيد كرد: اگرچه وى با حمله سال ٢٠٠٣ م. به عراق موافق بوده، امّا به نظر من، بوش، جنگ عليه صدّام را كه گمان مى‌رفت داراى تسليحات كشتار جمعى باشد، دير آغاز كرد.

به گفته رابينسون، كيسينجر درباره مسائلى از قبيل حمله به عراق با تعداد نيروى كم، انحلال ارتش عراق و سوء مديريت دولت بوش در حفظ روابط با متّحدان خاصّ خود، انتقاداتى داشت.[٣]

آسيا

كيسينجر پس از عذرخواهى به خاطر فاحشه خواندن خانم ايندرا گاندى، با لعل كريشنا آدوانى، رهبر اپوزوسيون اصلى هندوستان در اوايل اكتبر سال ٢٠٠٧ م. ديدار كرده و براى كسب حمايت حزب باراتيا جاناتاى، وى در مورد توافقنامه هسته‌اى صلح‌آميز آمريكا، هندوستان لابى نمود.

كيسينجر در آوريل ٢٠٠٨ م. اظهار داشت: هندوستان اهدافى هم‌جهت با آمريكا دارد. و اين كشور را متحّد آمريكا خواند.[٤]

كيسينجر در مراسم افتتاحيه المپيك تابستانى «پكن» حضور داشت. وى همچنين در افتتاح «سفارتخانه جديد آمريكا» در پايتخت چين نيز حاضر بود.

ايران‌

به گزارش «تهران تايمز»، موضع كيسينجر در قبال مذاكرات آمريكا و ايران چنين است: