راه رسيدن به حالت انتظار اين است كه نخست، انسان خودش را اصلاح بكند. پس اگر مى‌خواهيد واقعاً منتظر باشيد، بايد اوّل سنخيت پيدا بكنيد تا حالت انتظار در شما حاصل شود. انتظار يك حالت درونى است؛ حالتى است كه بايد عارضِ روح انسان بشود و اين حالت حاصل نمى‌شود، مگر زمانى كه ميان من و امام زمان (عج) سنخيت باشد؛ آنگاه كه سنخيت ايجاد شد، خواه ناخواه، انتظار حاصل خواهد شد.

به طور مسلّم راه منتظر بودن، تهذيب اخلاق است؛ يعنى نخست خودمان را اصلاح و خانه دل را از آلودگى‌ها خالى نماييم. قلبى كه ظلمتكده شده است، بايد اين حجاب‌هاى ظلمانى را از بين ببرد و اينجاست كه نور ولايت تلألؤ خواهد يافت و سنخيت ميان انسان و حضرت حاصل مى‌شود. همه بزرگان اخلاق براى توسّلات دستور مى‌دادند، اوّل انسان بايد خودش را اصلاح كند و به گفته بزرگان توبه نمايد و سوء سابقه‌ها را از ميان ببرد؛ بدين معنا كه صفت‌هاى رذيله خويش را از ميان ببرد تا صفات حميده در وجودش ايجاد بشود؛ آنگاه سنخيت پديدار مى‌شود. در اين هنگام است كه انسان آماده‌باش مى‌شود و ارتباط معنوى با حضرت، برقرار و عنايات خاص، شامل حالش مى‌شود.

حال اگر بخواهيم در حالت آماده‌باش بمانيم، راهش توبه و انابه از گذشته‌ها و گرفتن تصميم جدّى براى آينده است. انسان بايد به اشتباهات خود نزد پروردگار اقرار كند، ليكن اگر حقّ الناس به گردن اوست، بايد نسبت به پرداخت آن تصميم بگيرد و اقدامات لازم را انجام دهد؛ حتّى اگر اكنون نيز پرداخت ندارد، تصميم بگيرد كه بعداً بپردازد. پس اوّل، توبه از اعمال گذشته و سپس تصميم به ترك معصيت در آينده. خدا به اين امر واقف است و اگر كسى چنين تصميمى را بگيرد و چنين قولى را به خدا بدهد، او را از دست نفس شيطان نجات مى‌دهد؛ با اين شرط كه نمازهايش را در اوّل وقت بخواند و بر تسبيح حضرت زهرا (س) بعد از نمازها مداومت داشته و اغلب اوقات با وضو باشد؛ همچنين روزى صد مرتبه استغفار كند و به گفته مرحوم‌ مجلسى‌، در هنگام خواب هم وضو گرفته و سه بار سوره توحيد را بخواند؛ چنان‌كه خداوند مى‌فرمايد:

«وَالَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ‌؛[١]

و آنها كه در راه ما (با خلوص نيت) جهاد كنند، قطعاً به راه‌هاى خود، هدايتشان خواهيم كرد و خداوند با نيكوكاران است.»

يعنى خدا به او كمك مى‌كند و به اين يارى و مدد مطمئن باشد؛ پس زمانى كه اين عمل‌ها را انجام داد، إن‌شاءالله براى عنايات خاصّه حضرت‌ بقيّة الله‌ (عج) استعداد پيدا مى‌كند.[٢]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سوره‌عنكبوت، آيه ٦٨.

[٢]. «سخن دوست»، آيت‌الله ناصرى، ص ٧٧.