گويى ما را متذكّر مى‌شوند كه حركت امام، درست از همان روزى آغاز مى‌شود كه مأموريت و قصد حضرت امام حسين (ع) بر زمين مانده بود. ج) جز اين، واقعه رجعت حضرت امام حسين (ع) در هنگامه ظهور، همه ارتباط تنگاتنگ ميان دو قيام را مى‌نماياند.

اوّلين رجعت‌كننده كيست؟

واقعه رجعت كه عبارت است از بازگشت گروهى از مؤمنان خاص و گروهى از كفّار خاص، در زمره يكى از مسلّمات اعتقادى شيعه است. اين واقعه در هنگامه ظهور امام عصر (عج) اتّفاق مى‌افتد و تا قبل از قيامت كبرى، جماعتى از كافران به كيفر اعمالشان مى‌رسند و جماعتى خاص از مؤمنان نيز، همچون شهيدان دشت كربلا، پاداش اعمالشان را دريافت مى‌كنند.

حضرت امام جعفر صادق (ع) در تأويل آيه مباركه «يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُتَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ؛[١]

در آن روز كه زلزله‌هاى وحشتناك همه چيز را به لرزه درمى‌آورد و به دنبال آن، حادثه دومين رخ مى‌دهد» فرموده‌اند:

«لرزاننده حسين بن على (ع) است. حادثه دومين على بن ابى‌طالب (ع) است. نخستين فردى كه در رجعت، قبر او شكافته شده (و از آن بيرون مى‌آيد) و خاك را از سر مى‌زدايد، حسين بن على (ع) است.»[٢]

قطب راوندى‌ و ديگران از امام محمّد باقر (ع) روايت كرده‌اند كه حضرت امام حسين (ع) در صحراى كربلا، قبل از شهادت فرمودند: «... اوّل كسى كه وقتى زمين شكافته مى‌شود، از زمين بيرون مى‌آيد، من خواهم بود و بيرون آمدن من موافق مى‌شود با بيرون آمدن اميرالمؤمنين (ع) و قيام قائم ما ...»[٣]

پس از تأسيس دولت كريمه، آنگاه كه هنگامه رحلت جانگداز حضرت امام مهدى (عج) فرامى‌رسد، امام حسين (ع)، عهده‌دار تجهيز و كفن و دفن امام شده و پس از ايشان، به مقام خلافت و امامت بر زمين نائل مى‌شوند. در واقع، آخرين قطره بر زمين مانده از واقعه جانگداز كربلا، محقّق شده و قيام امام حسين (ع) در اين هنگام، به نتيجه غايى رسيده و به ثمر مى‌نشيند.

يكى از مهم‌ترين اهداف حضرت اباعبدالله الحسين (ع)، دفع و رفع همه موانعى بود كه مجال رسيدن انسان‌ها به مقام ثمرگى و رشد كامل را از بين مى‌برد.

ائمّه كفر و شرك و نفاق، مصداق تمام عيار «سدّ عن سبيل الله‌» و مانع از رشد انسان‌ها و ظهور استعدادها و كمالات هستند و امام به عنوان‌ سبيل الله‌ و باب الله‌، هادى و حامى خلق عالم براى سير در مراتب كمال است كه با انهدام و انعدام همه موانع، باعث رشد جميع مخلوقات‌