فاولر در دهه ١٩٩٠ م. رياست برنامه منابع ژنتيك گياهان در «فائو» را بر عهده داشت. او در سال ١٩٩٦ م. طرح پيش‌نويس مذاكرات مربوط به برنامه بين‌المللى فائو در ارتباط با نقشه جهانى منابع ژنتيكى گياهان را كه از طرف ١٥٠ كشور پذيرفته شده بود، تهيه نمود و برمذاكرات مربوط به آن، نظارت داشت. او يكى از اعضاى قديمى هيئت متولّى «مركز جهانى بهينه‌سازى گندم و ذرّت» در مكزيك بود و نيز از اعضاى پروژه جديدى كه توسط «كميته ملّى ذخاير ژنتيك نباتى»،[١] بنياد راكفلر وCGIAR به اجرا در آمده است، مى‌باشد.

٥. دكتر مانگالا راى،[٢] عضو هندى‌GCDT دبير بخش آموزش و تحقيقات كشاورزى و مدير كلّ شوراى تحقيقات كشاورزى هند.[٣] او هم‌زمان عضو هيئت مديره‌IRRI حامى پروژه شكست‌خورده برنج فرآورى شده ژنتيكى موسوم به برنج طلايى، عضو هيئت مديره «مركز بين‌المللى بهينه‌سازى ذرّت وگندم»[٤] و عضو شوراى ادارى‌CGIAR بوده است.

در ميان حاميان مالى و سرمايه‌گذاران تراست، علاوه بر بنيادهاى راكفلر و گيتس، غول‌هاى‌GMO ، مثل دوپوينت- پيونير، سينگنتا، هاى- بريد،CGIAR و حامى جدّى‌GMO ، يعنى «كميته حمايت از توسعه وزارت امور خارجه آمريكا»(USAID) حضور دارند.

در مخزن جهانى بذر و دانه اسوالبارد، اجتماعى گردآمده از تمامى روباهان پير كار كشته در امورGMO و كاهش جمعيت در حال فعّاليتند.[٥]

چرا اسوالبارد؟

جاى اين سؤال وجود دارد كه بنياهاى راكفلر و بيل گيتس، به همراه غول‌هاى بزرگ كشاورزى تجارى، همچون سينگنتا و دوپوينت كه در حوزه مهندسى ژنتيك مشغول فعّاليتند از يك سو وCGIAR از سوى ديگر، به چه منظورى انبار قيامت را در كرانه‌هاى «قطب شمال» بنيان نهاده‌اند و قبل از هر چيز بايد پرسيد كه چنين مخزن بزرگى مورد استفاده چه كسانى است؟

آنها پرورش‌دهندگان پژوهشگران و محقّقان و مهم‌ترين استفاده‌كنندگان از بانك‌هاى ژنى، بزرگترين عمل آورندگان نباتات، شركت‌هاى شيميايى و غول‌هاى انحصارات‌GMO موجود، يعنى شركت‌هاى مونسانتو، سينگنتا، دوپيوينت و «داو» مى‌باشند. شركت مونسانتو از آغاز سال ٢٠٠٧ م. به اين سوى، همراه با دولت آمريكا درصدد در اختيارگيرى انحصارات تكنولوژى عقيم‌سازى ژنتيكى، موسوم به «ترميناتور» است.[٦] ترميناتور، تكنولوژى مصيبت‌بارى است كه پس از عقيم‌سازى دانه‌ها، در پى نابودى آنهاست. هدف آن، اعمال كنترل و انحصارگرايى مطلق شركت‌هاى بذر و دانه است. ايجاد چنين كنترل و امنيتى بر زنجيره غذايى در تاريخ بشر، تا كنون مشاهده نشده است. ترميناتور به عنوان يك تكنولوژى هوشمند، كشاورزان را از نقطه نظر بذر و دانه مورد احتياج براى كشت برنج، لوبيا، سويا، ذرّت، گندم يا توليد هر عامل غذايى مورد احتياج ديگر براى سير كردن شكم مردم، به توليدكنندگان بذرهاى اصلاح شده ژنتيكى، همچون مونسانتو يا ديگر شركت‌هاى‌GMO وابسته مى‌سازد. در صورتى كه كشت بذرهاى ترميناتور در سطح دنيا گسترده شود، شايد در طول كمتر از ده سال، دنيا به صورت «سرف» هاى فئودالى سه يا چهار شركت بزرگ چند ملّيتى درآيد. صد البتّه كه از ديدگاه شركت‌هاى خصوصى يادشده، دولت كشور ميزبان آنها، يعنى دولت «واشينگتن»، در راستاى خواسته‌ها و در فرآيند سياست‌هاى خود، از آن تكنولوژى، استفاده ابزارى به عمل آورده و صدور آن را ممنوع سازد. كسانى كه با اين نظر مخالفند، مى‌توانند به وقايع و رخدادهاى جهانى، نظر دقيق‌ترى بيندازند. تمركز، اقتدار و قدرت، در دستان سه يا چهار شركت بزرگ كشاورزى تجارى غير دولتى آمريكايى الاصل، مى‌تواند به مفهوم زمينه‌سازى قانونى اعمال ممنوعيت در خصوص محصولات‌OMG در شرايط مقتضى باشد. شركت‌هاى خاصّى، مثل مونسانتو، دوپوينت و «داو شيميكال»، سابقه قابل اعتمادى در ارتباط با بشريت ندارند. اين شركت‌ها توليد كننده موادّ شيميايى‌ ديوكسين‌ وPCB ها[٧] بودند كه درجنگ «ويتنام» كاربرد داشته و پديد آورندگان بعضى از نوپيداها، مثل‌Agent Orang ها بوده‌اند كه دلايل روشن زيانبار و سرطان‌زا بودن آنها را ده‌ها سال از افكار عمومى پنهان داشته‌اند. مادّه اصلى سمّ نباتى‌Roundup كه به صورت فراگير در دنيا مصرف مى‌شود و محصولى از مهندسى ژنتيكى مونسانتو مى‌باشد، گليفسفات‌ است. اين مادّه در صورت وارد شدن در آب آشاميدنى، اثرات بسيار زيانبارى از خود به جاى مى‌گذارد؛ موضوعى كه گزارش‌هاى علمى مربوط به آن پنهان نگاه داشته شد.[٨] كشور «دانمارك» استفاده از گليفسفات را به دليل آلوده نمودن آب‌هاى زيرمينى، از سال ٢٠٠٣ م. ممنوع ساخت.[٩]

نگهدارى گونه‌هاى مختلف در بانك‌هاى ژن و موادّ خام فرآورى‌هاى گياهى، بخش بنيادى مهمّى از تحقيقات بيولوژيكى به حساب مى‌آيد. براى اين اهداف، سالانه هزاران نمونه ترويج مى‌گردد. مؤسّسه‌FAO ، وابسته به سازمان ملل متّحد اعلام نموده است كه ١٤٠٠ بانك بذر و دانه در دنيا وجود دارد كه بزرگترين آنها در اختيار دولت آمريكاست. پس از آن، به ترتيب بانك‌هاى بذر و دانه «چين»، «روسيه»، «ژاپن»، هندوستان، «كره جنوبى»، «آلمان» و «كنيا» قرار دارند. علاوه بر آن،CGIAR ، زنجيره‌اى از اين بانك‌ها را در نقاط خاصّى از دنيا مديريت مى‌نمايد. اين تشكيلات كه در سال ١٩٧٢ م. از طرف بنياد راكفلر و با هدف گسترش مدل‌هاى انقلاب سبز در سطح جهان به وجود آمد، بسيارى از بانك‌هاى بذر و دانه، از فليپين گرفته تا «سوريه» و كنيا را تحت كنترل خود دارد. در اين بانك‌هاى بذر و دانه، حدود دو ميليون نمونه متفاوت از ٥/ ٦ ميليون بذر و دانه موجود نگهدارى مى‌شود. در انبار قيامت اسوالبارد نيز قرار است كه نمونه‌هاى ٥/ ٤ ميليون بذر و دانه مختلف ذخيره گردد.

GMO ها ابزارى براى جنگ‌هاى بيولوژيك‌

حالا به مركز ثقل خطر و بهره‌گيرى‌هاى سوء بنيادهاى بيل گيتس و راكفلر از ظرفيت‌هاى موجود در پروژه اسوالبارد پى مى‌بريم. آيا انحصار بر روى موادّ غذايى استراتژيك و حياتى، همچون برنج، گندم، لوبياى سويا و ديگر اقلام مهم مى‌توانند در يك رويارويى ترسناك بيولوژيك مورد استفاده قرار گيرد يا خير؟ هدف روشن و مشخّص مهندسى‌