منجر به تبادلات اقتصادى و فرهنگى بين چين و آمريكا شده و باعث بازگشايى دفاتر ارتباطاتى دو كشور در پايتخت‌هاى مربوطه گرديد كه پيامدهاى بسيار مهمّى نيز در روابط بين چين و هندوستان داشت؛ امّا عادى‌سازى كامل روابط با جمهورى خلق چين تا سال ١٩٧٩ م. رخ نداد؛ زيرا رسوايى واتر گيت، بر سال‌هاى باقيمانده عمر رياست جمهورى نيكسون سايه افكند و آمريكا نيز همچنان در به رسميت شناختن دولت «تايوان» مصرّ بود.

جنگ ويتنام‌

ورود كيسينجر به امور مربوط به هند و چين، قبل از انتصابش به عنوان مشاور امنيت ملّى نيكسون آغاز شد. وى زمانى كه هنوز در هاروارد بود، به عنوان مشاور سياست خارجى «كاخ سفيد» و نيز وزارت امور خارجه فعّاليت مى‌كرد. وى متقاعد شد پيروزى نظامى در ويتنام، بى‌معنى است. وى بعدها و در ابتكار صلح سال ١٩٦٧ م.، به ميانجى‌گرى بين واشينگتن و «هانوى» پرداخت.

نيكسون در سال ١٩٦٨ م.، با وعده دستيابى به صلح و عزّت و پايان جنگ ويتنام، به رياست جمهورى برگزيده شد. وى با كمك كيسينجر برنامه خارج ساختن نيروهاى آمريكايى از ويتنام و در همان حين، افزايش نقش نظامى ارتش ويتنام جنوبى را پى گرفت تا بدين ترتيب، ارتش ويتنام جنوبى بتواند خود، به صورت مستقل از رژيم سايگون در برابر جبهه ملّى براى آزادى ويتنام جنوبى، يك سازمان شبه نظامى كمونيستى و ارتش ويتنام جنوبى دفاع نمايد. كيسينجر نقشى كليدى در بمباران گسترده «كامبوج» ايفاء نمود. بهانه اين حملات، حضور نيروهاى جبهه ملّى براى آزادى ويتنام جنوبى و ارتش ويتنام شمالى در اين كشور، ذكر گرديد.

اين بمباران‌هاى گسترده، باعث غوطه‌ور شدن كامبوج در ناآرامى‌ها و جنگ داخلى شد. در نتيجه، نيروهاى لون نول ديكتاتور كامبوج نتوانستند كمك خارجى براى سركوب «خمرهاى سرخ» دريافت كرده و اين شبه‌نظاميان در نهايت توانستند وى را در سال ١٩٧٥ م. از قدرت بركنار سازند.[١]

كريستوفر هيچنز معتقد است كه اين بمباران‌ها باعث افزايش عضوگرى نيروهاى خمرهاى سرخ گرديد. كيسينجر به همراه لى دوك تو، از اعضاى دفتر سياسى حزب كمونيست ويتنام شمالى، در ١٠ دسامبر ١٩٧٣ م. و به علّت تلاش در جهت برگزارى مذاكرات صلح منجر به پيمان صلح پاريس با موضوع پايان جنگ و برقرارى صلح در ويتنام، برنده جايزه صلح نوبل اعلام شدند.

لى دوك تو اين جايزه را نپذيرفت و اعلام كرد كه هنوز در ويتنام جنوبى صلح برقرار نشده است؛ امّا كيسينجر طىّ نامه‌اى به بنياد نوبل اعلام كرد كه اين جايزه را خواهد پذيرفت.[٢]

جنگ ويتنام تا سال ١٩٧٥ م. و پيروزى نهايى نيروهاى ارتش ويتنام شمالى ادامه يافت.

تحت هدايت‌هاى كيسينجر، آمريكا طىّ جنگ رهايى بنگلادش در