ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٦ - اربعين؛ يعنى همه مسئولند

عاملى از جنس خود آن، يعنى با حماسه مى‌توان حفظ كرد. آرى. اين كاروان همان نهالى را به بر نشاند كه سالار شهيدان (ع) بذر آن را در روز عاشورا، كاشته بود. همان حماسه را در گستره زمين و زمان گستراند و حقيقت سترگى مانند كلّ يومٍ عاشورا و كلّ ارضِ كربلا را جامه عمل پوشاند.

آنگاه كه كاروان عاشورا در روز اربعين به كربلا رسيد، به حقيقت، كار خود را انجام داده و حماسه بزرگ خويش را آفريده بود؛ فرعون متكبّر و مغرور شام را از اوهام احمقانه‌اش؛ يعنى نابودى خاندان رسالت به زير كشانده و مستى و غرور بى‌جاى او را زير گام‌هاى پرصلابت خود، له كرده بود؛ آن هم، كاروان گران‌سنگ و بزرگى كه به جز يك مرد، بقيه، همه زنان و اطفال داغ‌ديده و مصيبت‌زده و از اين ديار به ديار ديگر روانه شده بودند؛ داغ‌ها و مصائبى كه هريك كافى بود انسانى را از پاى درافكند و بس ناتوان سازد.

امّا كاروان اربعين، استوارتر از كوه، مصمّم بود تا حماسه حسينى را حفظ كند، نشر دهد و به گستره بى‌پايان زمين و زمان برساند. آنها قيام و انقلاب امام زمانشان را بر شانه‌هاى زخمى خويش حمل كرده و با صلابت‌تر از پولاد تا اعماق تاريخ و ژرفاى آفاق و انفس گسترش دادند و اين، يعنى مسئوليت، رسالت، حماسه و شكوه.

يعنى امام زمانت را بشناسى، براى ظهور و قيام او و در راه رسالت و مسئوليت خويش گام بگذارى.

الگوى تو در اين راه، كاروان و اربعين حسينى است.

در اين كاروان، كوچك و بزرگ، زن و مرد، همه بودند؛ همه هستى خود را نيز فدا كرده بودند؛ امّا هنوز كار را تمام شده نمى‌ديدند و هنوز آماده فداكارى بودند.

اين همه را در يك جمله مى‌توان خلاصه كرد:

اربعين؛ يعنى همه مسئولند و در قبال امام زمان خويش تكليف دارند.