ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٤ - چنار خونبار
مشابه به آن منطقه رفت و او هم كتابى به همان نام در سال ١١١٣ ه. ق. تأليف كرد و براى شاه فرستاد.
در برخى مقاتل و ديگر كتابهاى علماى شيعه، مطالبى در تأييد چنار خونبار آمده است؛ از جمله محمّد بن سليمان تنكابنى در كتاب «اكليل المصائب فى مصائب المطائب» (١١٢٨ ه. ق.) با اشاره به داستان زندگى پرندگانى كه پس از شهادت امام حسين (ع) به «كربلا» رفتند و بالهاى خود را به خون امام آغشته كردند، مىنويسد: مسموعم شد يكى از آن مرغان كه پر و بال خود را به خون آلوده بودند، آمد و بر سر درخت چنارى نشست كه در قريه زرآباد رودبار از محال قزوين واقع است ... از آن سال تا به حال، در هر سال، در شب عاشورا يا روزش، از شاخهاش يا ساقهاش به قدر ذبح مرغى خون جارى مىشود و از هر شاخ كه خون آيد، آن شاخ خشك مىشود.
ديگرانى مانند محمّد صالح برغانى قزوينى در «مخزن البكا»، فاضل دربندى در «اسرار الشّهادة»، جوهرى در «طوفان البكا»، واعظ اصفهانى در «نفايس الاخبار» و اشرف الواعظين در «جواهر الكلام فى سوانح الايام» نيز درباره خون آمدن از درخت چنار يادشده در روز عاشورا، بعضاً مشاهدات و اغلب شنيدههاى خود را نقل و اين موضوع را تأييد كردهاند. در اين كتابها، چنار خونبار مصداقى از امام حسين (ع) و رخدادهاى مافوق طبيعى و نشاندهنده عظمت واقعه عاشورا دانسته شده است. شهرت اين موضوع بين علماى شيعه تا اندازهاى بوده است كه شيد شهاب الدّين نجفى مرعشى در «تعليقه» خود بر «عروة الوثقى» يكى از مصاديق خونهاى پاك را خونى كه از درختان ترشّح كند، دانسته و از چنار زرآباد، به عنوان مثال نام برده است.
منبع:
«فرهنگ سوگ شيعه»، محسن حسام مظاهرى، تهران، نشر خيمه، ١٣٩٥، ذيل واژه چنار خونبار، صص ١٦٨- ١٧٠