ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٠ - يك نكوهش رهبانيت
تشكيل خانواده را راهكارى درست براى تأمين اين نياز مىداند. به باور انديشوران دينى، اسلام با مظاهر رهبانيت به معناى پرهيز از ازدواج، مخالف است و آن را موجب رواج فساد اخلاقى مىداند؛ چنانكه بىبندوبارى در برقرارى روابط نامشروع را نيز نپذيرفته و به پاكدامنى و نيالودن به حرام و دورى از تمامى مظاهر تحريككننده آن سفارش كرده است. قرآن همچنين در موارد گوناگون، تأثير پيروى از شهوات در انحراف جامعه و دورى از تعاليم انبيا را يادآور شده است. در اين پيوند، استفاده از تعبيرى، چون لباس، به عنوان پوششدهنده عيوب و بازدارنده از طغيان غرايز يا به كاربردن واژه محصنات از مادّه حصن، به معناى دژ و قلعه درباره كسانى كه با ازدواج، خود را از انحرافات جنسى باز مىدارند، بيانگر آثار ارزشمند تشكيل خانواده در جلوگيرى از كژروىهاست.
از سوى ديگر، اسلام به تفاوتهاى موجود در فرآيند ارضاى تمايلات جنسى زن و مرد توجّه داشته و براى استحكام بنيان خانواده، ارضاى درست آنها را خواسته است. بر اساس روايات، وجود شهوات در زنان، افزونتر از مردان توصيف شده؛ هر چند كه بردبارى و حياى آنان نيز افزونتر است. اسلام همچنين با توجّه به انگيزش زود هنگام مردان در آميزش، ملاعبه و نوازش زن را براى زمينهسازى در رسيدن وى به اوج لذّت جنسى، ضرورى مىداند. احكام مربوط به نشوز نيز، به عنوان تخلّف زن، از وظايف جنسى خود در مقابل مرد به منظور تأمين سلامت جنسى مردان مقرّر شده است؛ البتّه نشوز درباره مردان نيز جارى است؛ چنانكه برخى مفسّران، نشوز مرد را به معناى سرپيچى مرد از وظايف جنسى مربوط به همخوابى با همسر خود دانستهاند. بر اين اساس، اسلام در مواردى، چون بيم آلوده شدن زن به گناه، آسيب و ضرر زن به خاطر ترك همبسترى و سپرى شدن چهار ماه از آخرين همبسترى زن و شوهر، مرد را به تأمين نياز جنسى زن موظّف مىداند. حتّى برخى فقيهان، مواردى را كه زن تمايل يا درخواست به برقرارى رابطه جنسى دارد، بر فرضهاى پيشگفته افزودهاند. به گفته مفسّران، تحريم آميزش در دوران قاعدگى كه باعث آسيب، توليد بيمارى يا ايجاد نفرت در برخى زنان مىشود، از ديگر نكات درخور توجّه اسلام در فرهنگ آميزش جنسى است.
با اين مقدّمه، با بهرهگيرى از آيات و روايات، مهمترين مؤلّفههاى نخستين اصل نظريّه جنسى اسلام را بررسى مىكنيم:
يك: نكوهش رهبانيت
چنانكه گفته شد، اسلام با مظاهر رهبانيت، به معناى پرهيز از ازدواج و نزديكى با همسر، مخالف است و آن را موجب رواج فساد اخلاقى مىداند. در روايتى كه از امام صادق (ع) نقل شده است، در اين زمينه چنين مىخوانيم:
«جَاءَتِ امْرَأَةُ عُثْمَانَ بْنِ مَظْعُونٍ إِلَى النَّبِى (ص) فَقَالَتْ يا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ عُثْمَانَ يصُومُ النَّهَارَ وَ يقُومُ اللَّيلَ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) مُغْضَباً يحْمِلُ نَعْلَيهِ حَتَّى جَاءَ إِلَى عُثْمَانَ فَوَجَدَهُ يصَلِّى فَانْصَرَفَ عُثْمَانُ حِينَ رَأَى رَسُولَ اللَّهِ (ص) فَقَالَ لَهُ يا عُثْمَانُ لَمْ يرْسِلْنِى اللَّهُ تَعَالَى بِالرَّهْبَانِيةِ وَ لَكنْ بَعَثَنِى بِالْحَنِيفِيةِ السَّهْلَةِ السَّمْحَةِ أَصُومُ وَ أُصَلِّى وَ أَلْمِسُ أَهْلِى فَمَنْ أَحَبَّ فِطْرَتِى فَلْيسْتَنَّ بِسُنَّتِى وَ مِنْ سُنَّتِى النِّكاح؛[١]
همسر عثمان بن مَظعون، نزد پيامبر (ص) آمد و گفت: اى پيامبر خدا! عثمان، روزها روزه مىگيرد و شبها در عبادت است! پيامبر خدا (ص) با عصبانيت، كفشهايش را برداشت و بيرون رفت تا نزد عثمان آمد. ديد كه مشغول نماز است. عثمان، با ديدن پيامبر خدا (ص) نمازش