بيت (ع)، افضل از جميع مخلوقات ديدنى و ناديدنى در عالم امكانند؛ بلكه باعث خلقت آنان و واسطه آنانند و اگر ايشان، به عنوان اوّلين مخلوق، حامل هستى و وجود به اذن‌الله نبودند، هيچ موجودى مجال و امكان خلق و پوشيدن لباس وجود پيدا نمى‌كرد؛ به عبارت ديگر، همه موجودات مرهون وجود متعالى ذى‌جود آل محمّد (ع) هستند؛ حتّى عالى‌ترين موجودات ساكن عالم مجرّدات، يعنى ملائك مقرّب؛ هم آنان كه در نقش قاصد و پيك، حامل وحى خداوند متعال به رسول مكرّم (ص) بودند. همين افضليت است كه خداوند اطاعت از ايشان را هم‌رديف با اطاعت خودش قرار داده و فرموده است:

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‌؛[١]

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! اطاعت كنيد خدا را و اطاعت كنيد پيامبر خدا و اولى‌الامر (اوصياى پيامبر) را.»

نبى اكرم (ص) درباره افضليت خود و اهل بيت (ع)، به سبب افضليت در خلقت نورى مى‌فرمايند:

«من سرور آفريده‌هاى خداى عزّ وجلّ هستم. من از جبرئيل، ميكائيل، اسرافيل، حامل عرش، همه فرشتگان مقرّب خدا و پيامبران مرسل خدا برترم. من صاحب شفاعت و حوض شريف [كوثر] هستم. من و على، دو پدر اين امّتيم. هر كس كه ما را شناخت، خداى عزّوجلّ را شناخته است و هر كه ما را انكار كند، خداى عزّوجلّ را منكر شده است. دو سبط اين امّت و دو سيد جوانان اهل بهشت، حسن و حسين، از [فرزندان‌] على‌اند و از نسل حسين، نُه امامند كه پيروى از آنان، پيروى از من و نافرمانى از آنها، نافرمانى از من است. نهمين نفر از اين امامان، قائم (برپادارنده) و مهدى آنان است.»[٢]

حسب آيات كريمه قرآن، همه انبياء و مرسلين، در يك مرتبه و درجه مستقر نيستند؛ چنان‌كه مى‌فرمايد:

«تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ‌؛[٣]

بعضى از آن رسولان را بر بعضى ديگر برترى داديم.»

و در جاى ديگر فرمودند:

«وَ لَقَدْ فَضَّلْنا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلى‌ بَعْضٍ‌؛[٤]

ما برخى از پيامبران را بر بعضى ديگر برترى داديم.»

سه عامل مهمّ يادشده معيار مهمّى است كه افضليت و اولويت حضرت ختمى مرتبت (ص) را نسبت به ساير انبياى الهى معلوم مى‌سازد.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سوره بقره، آيه ١٢٤.

[٢]. سوره يونس، آيه ٣٥.

[٣]. سوره بقره، آيه ٢٦٩.

[٤]. سوره بقره، آيه ٢٤٧.

[٥]. سوره نساء، آيه ١١٣.

[٦]. همان سوره، آيات ٥٤- ٥٥.

[٧]. سوره جمعه، آيه ٤.

[٨]. سوره بقره، آيه ١٠١.

[٩]. سوره قصص، آيه ٥٠.

[١٠]. سوره غافر، آيه ٣٥.

[١١]. كلينى، محمّد بن يعقوب، «الكافى»، ج ١، صص ٢٠٢- ٢٠٣.

[١٢]. مجلسى، محمّدباقر، «بحارالانوار»، ج ٢٥، ص ٢١.

[١٣]. «أَوَّلُ مَا خَلَقَ اللهُ نُورِى.» (منبع پيشين، ج ١، ص ٩٧، باب ٢.)

[١٤]. «أَوَلُّ مَا خَلَقَ اللهُ رُوحِى.» (منبع پيشين، ج ٥٤، ص ٣٠٩.)

[١٥]. سوره صافات، آيات ١٦٦- ١٦٧.

[١٦]. سوره زخرف، آيه ٨١.

[١٧]. سوره شعرا، آيه ٢١٩.

[١٨]. مجلسى، محمّد باقر، «بحارالانوار»، ج ٢٥، صص ١٨- ٢١.

[١٩]. موسوى خمينى، روح‌الله، «چهل حديث»، چاپ مركز فرهنگى رجا، ١٣٦٨، ص ٤٦٢.

[٢٠]. علوى، محمّد بن على، «المناقب» الكتاب العتيق، قم، دليل ما، چاپ اوّل، ١٤٢٨ ق.، ص ١٣٠.

[٢١]. «كُنْتُ نَبِياً وَ آدَمُ بَينَ الْمَاءِ وَ الطِّينِ.» (ابن شهرآشوب مازندرانى، محمّد بن على، «مناقب آل أبى‌طالب (ع)»، ج ١، ص ٢١٤.)

[٢٢]. «نُبِّئْتُ وَ آدَمُ بَينَ الرُّوحِ وَ الْجَسَد.» (طبرسى، احمد بن على، «الاحتجاج على اهل اللجاج»، ج ٢، ص ٤٤٨.)

[٢٣]. ابن بابويه، محمّد بن على، «عيون أخبار الرّضا (ع)»، ج ١، ص ٢٦٢.

[٢٤]. سوره نساء، آيه ٥٩.

[٢٥]. صفّار قمى، محمّد بن حسن، «بصائر الدّرجات»، صص ٤٨٨- ٤٨٩؛ كلينى، محمّد بن يعقوب، «الكافى»، ج ١، ص ١٧٩، ح ١١؛ ابن‌بابويه، محمّد بن على، «كمال الدّين و تمام النّعمه»، ج ١، ص ٢٦١.

[٢٦]. سوره بقره، آيه ٢٥٣.

[٢٧]. سوره اسراء، آيه ٥٥.