ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢١ - فضيلت شب نيمه شعبان
نيمه شعبان در اذهان شيعيان و محبّان اهل بيت (ع)، به عنوان روز ميلاد نجاتبخش موعود، معنا و مفهوم مىيابد. روز ميلاد بزرگ مردى كه انسانيت، ظهور او را به انتظار نشسته و عدالت براى پاى بوس قدمش لحظهشمارى مىكند.
نيمه شعبان اگرچه شرافتش را وامدار مولود خجستهاى است كه در اين روز زمين را با قدوم خويش متبرّك ساخته است، امّا همه عظمت آن در اين خلاصه نشده و در تقويم عبادى اهل ايمان نيز از جايگاه و مرتبه والايى برخوردار است.
در رواياتى كه از طريق شيعه و اهل سنّت نقل شده فضيلتهاى بسيارى براى عبادت و راز نياز در شب و روز خجسته نيمه شعبان برشمرده شده است و اين خود، تمثيل زيبايى است از اين موضوع كه براى رسيدن به صبح وصال موعود بايد شب وصل با خدا را پشت سرگذاشت و تا زمانى كه منتظر، عمر خويش را در طريق كسب صلاح طى نكند، نمىتواند شاهد ظهور مصلح موعود باشد.
با توجّه به اهميت فراوانى كه روايات به شب نيمه شعبان داده شده و حتّى آن را هم پايه شب قدر شمردهاند، در اين مجال برخى از روايتهايى را كه در بيان مقام و منزلت اين شب روحانى وارد شدهاند، مورد بررسى قرار مىدهيم. باشد تا خداوند ما را به عظمت اين شب مقدّس واقف گرداند و توفيق بهره بردارى از بركات آن را عطا فرمايد:
از پيامبر گرامى اسلام (ص)، در اين زمينه روايتهاى بسيارى نقل شده كه يكى از آنها به اين شرح است:
«شب نيمه شعبان در خواب بودم كه جبرئيل به بالين من آمد و گفت: «اى محمّد! چگونه در اين شب خوابيدهاى؟» پرسيدم: اى جبرئيل! مگر امشب چه شبى است؟ گفت: «شب نيمه شعبان است. برخيز اى محمّد!» پس مرا از جايم بلند كرد و به سوى «بقيع» برد. در آن حال گفت: «سرت را بلند كن! امشب درهاى آسمان گشوده مىشوند، درهاى رحمت باز مىگردند و همه درهاى خوشنودى، آمرزش، بخشش، بازگشت، روزى، نيكى و بخشايش نيز گشوده مىشوند. خداوند در اين شب به تعداد موها و پشمهاى چهارپايان [بندگانش را از آتش جهنّم] آزاد مىكند. امشب خداوند زمانهاى مرگ را ثبت و روزىهاى يك سال را تقسيم مىكند و همه آنچه را كه در طول سال واقع مىشود، نازل مىسازد. اى محمّد! هر كس امشب را با منزّه داشتن خداوند (تسبيح)، ذكر يگانگى او (تهليل)، ياد بزرگى او (تكبير)، راز و نياز با او (دعا)، نماز، خواندن قرآن، نمازهاى مستحب (تطوّع) و آمرزشخواهى (استغفار) صبح كند، بهشت، جايگاه و منزل او خواهد بود و خداوند همه آنچه را كه پيش از اين انجام داده يا بعد از اين انجام مىدهد، خواهد بخشيد ...»[١]
يكى از همسران پيامبر اكرم (ص)، حالات ايشان را در شب نيمه شعبان چنين بيان مىكند:
در يكى از شبها كه پيامبر خدا (ص)، در نزد من بود ناگهان متوجّه شدم كه ايشان بستر خود را ترك كرده است. غيرت خاصّ زنانه به سراغ من آمد و به گمان اينكه حضرت نزد يكى ديگر از همسران خود رفته است به جستوجوى ايشان پرداختم؛ امّا به ناگاه ديدم كه حضرتش مانند جامهاى كه بر زمين افتاده باشد به سجده رفته و چنين راز و نياز مىكند:
«أصبحت إليك فقيرا خائفا مستجيرا فلا تبدّل اسمى و لاتغيِّر جسمى و لاتجهد بلائى و اغفرلى؛
به سوى تو آمدم؛ در حالى كه تهيدست، ترسان و پناه جويم. پس