ماهنامه موعود
(١)
شماره يكصد و چهل و نه- يكصد و پنجاه
٢ ص
(٢)
فهرست
٣ ص
(٣)
به ظهور خود بيانديشيم!
٤ ص
(٤)
به خدا قسم غربال مى شويد!
٤ ص
(٥)
شهرى بى دروازه نيست!
٦ ص
(٦)
استراتژى اتّحاديه ظالمان
٧ ص
(٧)
گلستانه
١٠ ص
(٨)
شايد اين بار
١٠ ص
(٩)
شرح طويل
١٠ ص
(١٠)
آخرين اميد
١٠ ص
(١١)
خط و نشان براى امام زمان بد است
١١ ص
(١٢)
همين جمعه
١١ ص
(١٣)
آرامش
١٢ ص
(١٤)
تقويم خسته
١٢ ص
(١٥)
خورشيد من!
١٢ ص
(١٦)
سلام وارث آزاده پيمبرها
١٣ ص
(١٧)
فصل ناگزير
١٣ ص
(١٨)
حضرت صاحب الامر كيست؟
١٤ ص
(١٩)
امام و امامت
١٤ ص
(٢٠)
نصب امام
١٥ ص
(٢١)
صفات و شئون امام
١٨ ص
(٢٢)
آيه اوّل
١٨ ص
(٢٣)
وآيه دوم
١٨ ص
(٢٤)
فضيلت شب نيمه شعبان
٢٠ ص
(٢٥)
تولّد، انتظار، شمع رهايى
٢٥ ص
(٢٦)
دعاى شب و آه سحرگاه
٢٦ ص
(٢٧)
دعاهايى كه در مورد خود حضرت است
٢٦ ص
(٢٨)
1 تعجيل فرج و ظهور حضرت
٢٦ ص
(٢٩)
2 دعا براى سلامتى حضرت
٢٨ ص
(٣٠)
دعاهايى كه در ارتباط غيرمستقيم با حضرت است
٢٨ ص
(٣١)
1 دعا براى دوستان و ياوران و خدّام آن حضرت
٢٨ ص
(٣٢)
2 دعاهاى شخصى كه در ارتباط با حضرت، براى خود مى نماييم
٢٨ ص
(٣٣)
3 دعا عليه دشمنان حضرت
٢٩ ص
(٣٤)
ماه در آينه
٣٤ ص
(٣٥)
ماه پرى چهر
٣٧ ص
(٣٦)
هنرهاى دستى موعوديان
٣٨ ص
(٣٧)
دستگيرى از نيازمندان
٣٨ ص
(٣٨)
دستان پربركتشان، تواناتر باد!
٣٨ ص
(٣٩)
دست به دعا برداشتن
٣٨ ص
(٤٠)
دست به سلاح بودن
٣٩ ص
(٤١)
امام و انبياء
٤١ ص
(٤٢)
ميراث بر پيامبران (ص)
٥٢ ص
(٤٣)
1 عصاى موسى (ع)
٥٣ ص
(٤٤)
2 سنگ حضرت موسى (ع)
٥٤ ص
(٤٥)
3 تابوت الشهاده (تابوت سكينه)
٥٤ ص
(٤٦)
4 پيراهن حضرت يوسف (ع)
٥٥ ص
(٤٧)
5 طشت حضرت موسى (ع)، انگشتر حضرت سليمان (ع)، شمشير، پرچم و زره پيامبر اكرم (ص)
٥٦ ص
(٤٨)
ميراث بر ودايع امامت
٥٩ ص
(٤٩)
1 كتاب جامعه امام على (ع)
٥٩ ص
(٥٠)
2 مصحف اميرالمؤمنين على (ع)
٦٢ ص
(٥١)
منافع وجودى امام
٦٥ ص
(٥٢)
منافع وجودى امام غايب
٦٩ ص
(٥٣)
1 امام غايب (ع) مايه آرامش اهل زمين
٦٩ ص
(٥٤)
2 وجود امام، منشأ خير و بركت
٦٩ ص
(٥٥)
3 اميدبخشى به مسلمانان
٧٠ ص
(٥٦)
4 حفظ و نجات شيعيان از خطرات، گرفتارى ها و شرّ دشمنان
٧٠ ص
(٥٧)
جزيره خضراء و اقامتگاه امام
٧٢ ص
(٥٨)
نخست ديدگاه موافقان
٧٢ ص
(٥٩)
ناقلان حكايت
٧٢ ص
(٦٠)
دوم ديدگاه مخالفان
٧٤ ص
(٦١)
1 سرزمين هاى دور دست
٧٦ ص
(٦٢)
2 مدينه طيبه
٧٦ ص
(٦٣)
3 دشت حجاز
٧٦ ص
(٦٤)
4 كوه رَضوى
٧٧ ص
(٦٥)
5 كرعه
٧٧ ص
(٦٦)
6 جابلقا و جابلسا
٧٧ ص
(٦٧)
7 بلد مهدى (ع)
٧٧ ص
(٦٨)
8 بيت الحمد
٧٧ ص
(٦٩)
اتّفاق مذاهب در موضوع موعود
٧٨ ص
(٧٠)
اشراف سياه و سازمان هاى مخفى
٨٤ ص
(٧١)
امام زمان (ع)، ما و آرزوهاى ما
٩٢ ص
(٧٢)
آرزوى ششم
٩٤ ص
(٧٣)
آرزوى هفتم
٩٦ ص

ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٠ - ١ كتاب جامعه امام على (ع)

فرزندان حسين (ع) هستند».[١]

ابو حمزه ثمالى‌ مى‌گويد: به حضرت على بن الحسين (ع) عرض كردم: فدايت شوم، آنچه در نزد پيامبر اكرم (ص) بود، به اميرمؤمنان (ع) عنايت شد، بعد از اميرالمؤمنين به امام حسن، سپس به امام حسين (ع) و بعد به هر امام تا روز قيامت؟ امام فرمودند: «صحيح است و به اضافه پيشامدهايى كه هر سال رخ مى‌دهد و در هر ماه و آرى! به خدا قسم در هر ساعت».[٢]

پس تاكنون روشن ساختيم كه كتاب جامعه، تمام احكام، حتّى حكم خراش بر بدن را شامل مى‌شود؛ اين كتاب به املاى پيامبر (ص) و خطّ على (ع) جمع آورى و تدوين شده است. كتاب ياد شده مورد استفاده همه ائمه (ع) بوده است و امامان بعد از اميرمؤمنان، على (ع)، جامعه را پس از سپرى شدن ايام خويش، به امام پس از خود به وديعت مى‌سپردند؛ حال به چند حديث در اين زمينه اشاره مى‌نماييم تا چگونگى انتقال اين كتاب و ساير مواريث از على (ع) به ساير ائمه (ع) روشن شود.

ثقة الاسلام كلينى‌ در كتاب «اصول كافى» از قول‌ سليم بن قيس هلالى‌- از جمله اصحاب امام على (ع) است كه تا امام سجّاد (ع) را درك كرده- چنين آورده است: من شاهد وصيت اميرمؤمنان على (ع)، به فرزندش، حسن (ع) بودم، آن حضرت پس از انجام وصيت، حسين (ع) و محمّد حنفيه و همه پسرها و بزرگان شيعه و خانواده‌اش را بر آن وصيت گواه گرفت و آنگاه كتاب و سلاح خود را به فرزندش، حسن (ع) تحويل داد و گفت: «پسرم، رسول خدا به من امر فرموده كه تو را وصى خود گردانم و كتاب‌ها و اسلحه‌ام را به تو تحويل دهم، همان‌طور كه رسول خدا (ص) مرا وصى خود قرار داد و كتاب‌ها و اسلحه‌اش را به من سپرد و نيز فرمان داده تا به تو دستور دهم كه چون مرگت فرا رسد، آنها را به برادرت، حسين (ع) تحويل دهى».

سپس اميرمؤمنان (ع) روى به جانب حسين (ع) كرد و به او فرمود: «رسول خدا (ص) تو را نيز فرمان داده كه آنها را به اين پسر خويش، على بن الحسين (ع)، تحويل دهى.» سپس دست على بن الحسين (ع) را گرفت و فرمود: «و رسول خدا (ص) تو را نيز فرمان داده تا آنها را به پسرت، محمّد، تحويل دهى و از جانب رسول خدا (ص) و من، به او سلام برسان».[٣]

ملاحظه مى‌گردد كه تمامى مواريث انبياء، به وسيله پيامبر (ص) تحويل على (ع) مى‌شود و به وسيله على (ع) تمامى آن مواريث به علاوه كتاب «جامعه»، تحويل امام حسن (ع) و امام بعدى تا امام باقر (ع) مى‌شود و اين حديث روشن مى‌سازد كه مواريث انبياى الهى (ع) و امام على (ع) به دست امام محمّد باقر (ع) رسيده است.

در حديث ديگرى چگونگى انتقال مواريث، از جمله كتاب جامعه از امام حسين (ع) به امام سجّاد (ع) روشن مى‌شود؛ در كتاب «كافى» و «بصائر الدّرجات» آمده است كه‌ حمران بن اعين شيبانى‌ مى‌گويد: «از ابوجعفر (امام محمّد باقر (ع)) در مورد صحيفه مهر و موم شده‌اى كه نزد «امّ سلمه» به وديعت نهاده شده بود و مردم درباره آن سخن مى‌گفتند، سؤال نمودم و امام باقر (ع) فرمود: «چون اجلّ رسول خدا (ص) فرا رسيد، على (ع) علم و اسلحه آن حضرت و هر