ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٨ - منافع وجودى امام
ديگرى توجّهى ندارد. همين طور نيز ممكن است آن حضرت در ايام غيبت بر عدّهاى آشكار شود؛ ولى ديگران او را نبينند؛
٧. وجود ملكوتى و نور مطلق الهى ائمه اطهار (ع) از لحاظ نفعى كه براى عالم وجود دارند، همانند خورشيد است و تنها كسانى نمىتوانند از وجود مقدّسشان بهرهمند گردند كه چشم دلشان كور باشد. در قرآن كريم نيز به اين موضوع اشاره شده است:
«وَمَنْ كانَ فِي هذِهِ أَعْمى فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمى وَ أَضَلُّ سَبِيلًا.»[١]
٨. همان طور كه خورشيد نورش فروزان است و به اندازه روزنههاى خانهها وارد آن مىشود و به اندازه ارتفاع آنها در آن مىتابد، مردم نيز به اندازه روزنههاى دلشان از انوار هدايتگر اهل بيت (ع) استفاده مىكنند. اگر انسان، پردههاى هواپرستى را از پيش روى خود كنار بزند، در زير آسمان قرار مىگيرد و نور آفتاب، بدون مانع، از هر سو او را احاطه مىكند.[٢]
امام باقر (ع) در حديثى فرمودند:
«اينكه خداوند مىفرمايد: «اعْلَمُواأَنَّ اللَّهَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها»؛ به اين معنى است كه خداوند به وسيله قائم (ع) زمين مرده را حيات خواهد داد.» ٩ ١٠
آيت الله جوادى آملى در اين باب مىفرمايند: «تشبيه امام به آفتاب و تشبيه غيبت امام به واقع شدن آفتاب پشت ابر، لطايف بسيارى در بردارد:
١. خورشيد در منظومه شمسى مركزيت دارد و كرات و سيارات به دور او در حركتند؛ چنانكه وجود گرامى حضرت حجّت (ع) در نظام هستى مركزيت دارد:
«ببقائه بقيت الدّنيا و بيمنه رزق الوراء و بوجوده ثبتت الأرض والسّماء.»[٣]
٢. خورشيد در اين مجموعه، منافع فراوانى دارد: ايجاد جاذبه، كه مايه ثبات و بقاى نظام است؛ گرما و حرارت، كه از پشت انبوه ابر غليظ نيز به زمين مىرسد؛ باد و باران، روييدن گياهان و امثال آن از بركت تابش خورشيد است و ابر گرفتگى در آن اثر مهمّى ندارد. هرچند، نورافشانى از پشت ابر، كمتر خواهد بود. بدين ترتيب ابر گرفتگى فقط يكى از منافع آفتاب- آن هم در برخى نقاط- را تقليل مىدهد، نه اينكه از بين ببرد؛
٣. ابر، هرگز آفتاب را نمىپوشاند بلكه ما را مىپوشاند، در نتيجه ما را از ديدن آن محروم مىكند، نه آنكه در منفعت رسانى آن خلل ايجاد كند. چگونه مىتوان گفت كسى كه عالم وجود در قبضه قدرت اوست و مىتواند هر لحظهاى در هر جا حضور داشته باشد، غايب است؟؛
٤. پوشاندن ابر، اختصاص به كسانى دارد كه در زمين هستند نه كسى كه بر فراز ابر حركت مىكند. غيبت آن حضرت نيز براى كسانى است كه به دنيا و طبيعت چسبيده اند، امّا كسانى كه بر ابرهاى شهوات و غبار هواهاى نفسانى پا مىگذارند و در آسمان عبوديت پرواز مىكنند، در بهره گرفتن از خورشيد با ديگران قابل مقايسه نيستند؛
٥. آفتاب، لحظهاى از نورافشانى غفلت نمىكند. هر كس به اندازه ارتباطى كه با خورشيد دارد از نور آن بهره مىبرد و اگر بتواند همه موانع را كنار بزند و در برابر آفتاب بنشيند بهره كاملى مىبرد. چنان كه حضرت ولى عصر (عج) مجراى فيض الهى است و از اين جهت فرقى بين بندگان خدا نمىگذارد؛ ليكن هر كس به اندازه ارتباط خود مستفيض مىشود؛
٦. اگر اين آفتاب پشت ابر هم نباشد، شدّت سرما و تاريكى، زمين