ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٧ - منافع وجودى امام
٣. پاسخ پرسش از طريق روايات متعدّد معصومان (ع):
الف) جابربن عبدالله انصارى، از پيامبر اكرم (ص) پرسيد:
آيا شيعه در زمان غيبت از فيوضات قائم آل محمّد (عج) برخوردار مىشوند؟
فرمود: «آرى! قسم به پروردگارى كه مرا به پيامبرى برانگيخت، از وى نفع مىبرند و از نور ولايتش كسب نور مىكنند، همچنان كه از خورشيد استفاده مىنمايند، هنگامى كه در پشت ابرها پنهان مىگردد.»[١]
ب) حضرت امام صادق (ع) فرمود:
«از روزى كه خداوند متعال، حضرت آدم را آفريده تا روز رستاخيز، زمين خالى از حجّت نبوده و نخواهد بود، يا حجّت ظاهر و روشن يا غايب و پنهان.»
راوى پرسيد:
از امام غايب چگونه استفاده مىشود؟
فرمود: «آن چنان كه از خورشيد استفاده مىشود هنگامى كه در پشت ابر قرار گيرد.»[٢]
د) در توقيع مباركى كه از «ناحيه مقدّس امام عصر (عج)» توسط دومين نايب خاصّ ايشان، محمّدبن عثمان به اسحاق بن يعقوب صادر شده، چنين آمده است:
«امّا چگونگى استفاده مردم از من، به سان استفاده آنهاست از خورشيد، هنگامى كه در پشت ابر پنهان شود.»[٣]
خورشيد فروزان در پشت ابرهاى تار
در پاسخ پيشوايان دين به منافع وجودى امام غايب (ع) در عصر غيبت و چگونگى استفاده از محضر ايشان نكات فراوانى ذكر شده است؛ سؤال اينجاست كه چرا امام زمان (ع) در زمان غيبت به خورشيد پنهان در پشت ابر تشبيه شده است؟
١. نور هستى و هدايت توسط آن حضرت مىرسد؛ زيرا حضرات ائمه (ع)، علّت غايى ايجاد مخلوقات عالمند و اگر آنها نبودند، نور عالم به غير ايشان نمىرسيد و نيز به بركت آنهاست كه علوم و معارف حقّه بر مردم آشكار مىگردد و گرفتارىها از امّت اسلام برطرف مىشود. اگر آنها نبودند، مردم به وسيله اعمال زشت خود، مستحقّ انواع عذابهاى الهى مىشدند.
٢. همان گونه كه مردم از آفتاب پشت ابر بهره مىبرند و انتظار دارند كه ابر كنار رفته و دوباره قرص خورشيد پيدا شود تا بيشتر از آن بهره بگيرند، در ايام غيبت نيز شيعيان با اخلاص، در همه وقت، منتظر ظهور امام عصر (ع) هستند و هيچگاه مأيوس نمىگردند؛
٣. كسانى كه وجود آن حضرت را با همه آثار و علائمى كه دارد، انكار مىكنند، مانند انكار كنندگان خورشيد هنگام ناپديد شدن آن در پشت ابر مىباشند؛
٤. گاهى براى بندگان خدا، پنهان شدن خورشيد در پشت ابر، از روى مصلحت بهتر از آشكار بودن آن است. همچنين غيبت امام زمان (ع) از روى مصلحت براى مردم عصر غيبت، بهتر است. از اين رو ايشان از نظرها غايب گرديدهاند؛
٥. نگاه كردن مستقيم به خورشيد، بينايى انسان را به مخاطره مىافكند و اين به خاطر ضعف قوّه ديد و عدم احاطه به خورشيد است. آفتاب ملكوتى وجود امام عصر (ع) نيز همين گونه است كه اگر همه او را ببينند، ممكن است به حال مردم زيان بخش باشد و موجب كوردلى آنها از ديدن آفتاب حقيقت گردد. در صورتى كه در غيبت ايشان، چشم بصيرتشان موجب ايمان به او مىگردد؛ همان طور كه انسان مىتواند از ميان ابر به خورشيد بنگرد و ضررى نبيند؛
٦. گاهى آفتاب از ميان ابر بيرون مىآيد، امّا يكى به آن مىنگرد و