چه را نزد او بود، به ارث برد، [اين علوم و معارف و سلاح و كتاب جامعه و مصحف همچنان نزد اميرالمؤمنين (ع) بود] تا اينكه به امام حسن (ع) و پس از او به امام حسين (ع) رسيد؛ در اين موقع چون ما از غلبه دشمنان بيم داشتيم، اين بود كه آنها را (جدّم حسين (ع)) نزد امّ سلمه به امانت سپرد و بعد از آن على بن الحسين (ع) آنها را از امّ سلمه ستاند.»

من (حمران بن اعين) گفتم: بسيار خوب، سپس به پدرت رسيد و بعد از آن نزد تو بوده و به تو رسيده است؟ امام باقر (ع) فرمود: آرى، همين‌طور است.»[١]

و نيز شيخ طوسى‌ به روايت از فضيل بن يسار چنين آورده است: ابو جعفر (ع) به من فرمود: «در همان هنگام كه حسين (ع) عازم حركت به سوى عراق (كربلا) بود، وصيت‌نامه پيغمبر و كتاب‌ها و ديگر اشياء (مواريث انبياء و امامت) را به امانت نزد امّ سلمه گذاشت و به او فرمود: «وقتى كه پسر بزرگترم به تو مراجعه كرد، آنچه را كه به تو به امانت سپرده ام به او تسليم كن». پس از اينكه حسين (ع) به شهادت رسيد، على بن الحسين (ع) نزد امّ سلمه رفت و آن بانو هم تمامى امانت‌هايى را كه حسين (ع) به امانت نزدش نهاده بود به امام سجّاد (ع) تحويل داد».[٢]

همين داستان در بعضى ديگر از منابع حديثى وارد گرديده است كه براى جلوگيرى از طولانى شدن كلام از ذكر آنها خوددارى مى‌كنيم. گفتنى است كه حضرت امام حسين (ع) وصيت‌نامه ديگرى نيز داشته است كه آن را در «كربلا» به دخترش‌ فاطمه‌ سپرد و او هم بعدها آن را به على بن الحسين (ع) تحويل داد و آن غير از اين مواريث بوده است. اكنون كه سلسله مواريث انبياى الهى و امامت تا امام باقر (ع) روشن گشت، به نقل دو روايت ديگر كه نحوه انتقال اين مواريث از امام سجّاد (ع) به امام باقر (ع) را روشن مى‌سازد، اشاره مى‌كنيم.

در حديثى از عيسى بن عبدالله‌ روايت شده است كه:

امام سجّاد (ع)، در بستر مرگ به فرزندانش كه پيرامون او گرد آمده بودند، نظرى افكند و سپس چشم به فرزندش، محمّد بن على (ع)، [امام باقر (ع)] انداخت و به او فرمود: «محمّد، اين صندوق را بگير و به خانه خود ببر». سپس امام به سخن خود ادامه داد و فرمود: «در اين صندوق به هيچ عنوان دينار و درهمى وجود ندارد، بلكه آكنده از علوم است».[٣]

عيسى بن عبداللَّه بن عمر در «بصائر الدّرجات» و نيز در «بحارالانوار» از امام صادق (ع) روايت شده است كه: «پيش از آنكه على بن الحسين (ع)، بدرود حيات گويد، سبد يا صندوق را حاضر كرده به فرزندش فرمود: «محمّد، اين صندوق را ببر»؛ او نيز صندوق را توسط چهار نفر حمل كرد و برد.

چون امام سجاد (ع) درگذشت، عموهايم براى گرفتن سهم خود از محتويات آن صندوق به پدرم مراجعه كرده و گفتند: بهره ما را از آن صندوق بپرداز».

امام باقر (ع) در پاسخ آنها فرمود: «به خدا قسم كه شما را نصيبى از آن نيست، اگر شما را بهره‌اى در آن مى‌بود، آن را (پدرم) به من‌