اگر بشنوى مردى كه كمال يا كمالاتى دارد، به ناراحتى يا ناراحتى‌هايى دچار شده، عقل تو را وامى دارد كه به يارى‌اش برخيزى و براى خلاصى او اقدام كنى و اگر نتوانى اين كار را انجام دهى، مبادرت به دعا نمايى كه براى او فرج و خلاص حاصل شود و شفقّت و اخلاص هم در وجود تو نسبت به او پيدا مى‌شود. اكنون كه اين مطلب را توجّه كردى، مى‌گوييم: مولاى ما حضرت صاحب الزمان (عج)، تمام مرزهاى كمال را احاطه كرده و به برترين مراتب جمال و جلال دست يافته است، با اين همه او مبتلا به اهل ضلالت و گمراهى است و دورمانده از اهل و عيال و خانه و وطن، و اين معنى براى اهل بينش كاملًا روشن است؛ امّا عظمت مصيبت آن حضرت، به مقدار عظمت خود او است و زبان از بيان كمالاتش الكن و انديشه‌ها از پرواز به قلّه‌هاى رفيع آن ناتوان مى‌باشد. چه خوش گفته‌اند: آنچه خوبان همه دارند، تو تنها دارى.

در روايتى كه‌ شيخ حرّ عاملى‌ در كتاب «إثبات الهداة بالنّصوص و المعجزات» از كتاب «إثبات الرجعة» فضل بن شاذان به سند صحيح آورده، چنين مى‌خوانيم:

از امام صادق (ع) است كه فرمود:

«هيچ معجزه‌اى از معجزات انبياء و اوصياء نيست؛ مگر اينكه خداوند تبارك و تعالى مثل آن را به دست قائم (ع) ظاهر مى‌گرداند تا بر دشمنان، اتمام حجّت كند».[١]

حال كه سخن به اينجا رسيد، خوب است اين مطلب را به نحو تفصيلى‌تر بيان نمائيم.

١. شباهت به حضرت آدم (ع)

١- ١. خداوند، آدم را خليفه خود در تمام زمين قرار داد و او را وارث آن ساخت و در «قرآن» چنين فرمود:

«إِنِّيجاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً؛[٢]

من در زمين خليفه‌اى قرار مى‌دهم.»

و خداوند حضرت حجّت (ع) را نيز وارث زمين خواهد ساخت و خليفه خود در زمين خواهد فرمود، چنان‌كه از حضرت ابى عبدالله، صادق (ع) مروى است كه در تفسير آيه:

«وَعَدَاللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ؛[٣]

خدا به كسانى از شما كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند وعده داد كه در روى زمين جانشين ديگرانشان كند.»