حكايت ما و روز و روزگارمان با شرايطى كه برايمان فراهم آورده‌اند، بى‌شباهت به بازى قديمى «مار و پلّه» نيست. آرام آرام با تلاش و صبورى، خانه به خانه از ميان كشمكش‌ها، كمبودها، كم‌لطفى‌ها، حسادت‌ها، مقرّرات دست و پا گير، سوءتفاهم‌ها و كج‌فهمى‌ها و غيره بالا آمديم. گاهى وقت‌ها هم نردبان دستى و عنايتى، چند خانه ما را بالا كشيد تا آنكه به خانه هفدهمين از سال فعّاليت موعود رسيديم.

اگر رانت‌هاى اقتصادى، اطّلاعاتى و ارتباطات و نوازش‌هاى پى‌درپى عموها و عموزاده‌ها به دستگاه‌هاى فرهنگى و مؤسّسات خودى و بى‌خودى در كار نبود و ميدان مسابقه با شرايط مساوى و بدون «آوانتاژ» برپا مى‌شد، آن وقت معلوم مى‌شد كه راستى راستى مردان ميدان چه كسانى هستنند و پاى كار كيانند. بگذريم ... حالا كه عادت كرده‌ايم و چاره‌اى هم نداريم.

بر همان صفحه مار و پلّه، به ناگهان در سال ١٣٩١ مارى با عنوان بحران اقتصادى ما را گزيد و ده‌ها خانه، بلكه صدها خانه سقوط كرديم و كمرمان شكست. اگرچه عموم توليدكنندگان و واردكنندگان، اجناس انبار شده خود را بر مبناى دلار جديد و ارتقاء يافته فروختند و با صد ترفند شرعى و غير شرعى از افت ٦٠، ٧٠ درصدى سرمايه‌هاى خود جلوگيرى كردند و ماندند؛ ولى ما ناگزير به فروش كتب منتشر شده، به همان قيمت پشت جلد سابق شديم؛ در حالى كه قيمت كاغذ قريب به ٤٠٠ افزايش يافت و عملًا فعّاليت دفاتر نشر به ركود و تعطيلى كشيده شد و مجال چاپ كتب جديد و تجديد چاپ كتب قبلى از دست ما رفت.

از ديگر سو، اشتغال ذهنى مردم به امور معيشتى و جبران مافات، عملًا بازار تقاضاى محصولات فرهنگى را به ركود بى‌سابقه‌اى كشيد.

در اين ميان هم، نه تنها «وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى» قدمى شايسته برنداشت؛ بلكه به بهانه كمبود بودجه از پرداخت مطالبات معوّقه ناشران نيز خوددارى كرد و تير خلاص بر مغز آسيب ديدگان بحران اقتصادى در حوزه فرهنگ وارد شد.

گمان مى‌كرديم با تعديل نيروهاى انسانى مى‌توان تا حدّى از شدّت بحران كاست؛ امّا متأسّفانه به رغم آنكه جمعى از نيروهاى كارآمد و مجرّب را از دست داديم، افزايش سرسام‌آور هزينه‌هاى جارى (چاپ، ليتوگرافى، صحافى، آب، برق، گاز، تلفن، ادوات و وسايل ادارى و ...) عملًا ما و جمع ديگرى از مؤسّسات فرهنگى، مذهبى عامّ المنفعه را فلج كرد.

بر هيچ كس پوشيده نيست كه موعود، با ارائه سه سايت پر قدرت (موعود فارسى، موعود عربى و مستور) سالانه ميليون‌ها تومان صرف ارائه مطالب فرهنگى و نشر معارف مهدوى و علوى و مبارزه با جلوات شرك و كفر و نفاق معاصر مى‌كند. هزاران مقاله، كتاب، فيلم، خبر، همه روزه جمع بزرگى از مردم ما را تغذيه مى‌كند؛ امّا به راستى، متكفّل تأمين هزينه اين رسانه پر قدرت كيست؟ جمعى پژوهشگر و محقّق كه قوت لايموت خود را با سختى به دست مى‌آورند يا دولت اسلامى؟

نظام اسلامى مؤسّسات و سازمان‌هايى را متكفّل مددرسانى به اين‌گونه مراكز كرده است؛ امّا بايد پرسيد مدد آنها به كجا مى‌رود؟

سازمان عريض و طويلى، مثل «سازمان تبليغات اسلامى»، ساليانه ميلياردها تومان بودجه به منظور حمايت از مراكز مذهبى و فرهنگى مستقل و عامّ المنفعه از طريق بودجه رسمى مجلس دريافت مى‌كند؛ امّا دريغ از يك هزار تومان همراهى و مساعدت اين سازمان با مراكزى چون ما.

سال‌هاست كه از داشتن يك سرور مطمئن و پر قدرت و محلّ استقرار آن در يك مجموعه، براى خوراك‌رسانى گسترده از طريق سايت‌هاى موعود در رنج و تعب و آزاريم. همه جغرافياى كشورهاى اروپايى و آمريكايى را براى استقرار سرور در شبكه جهانى اينترنت درنورديده و از عموم آنها به دليل مشى اسلامى و ضدّ صهيونيستى موعود، ضربه خورده‌ايم. هيهات! نمى‌دانيم دردمان را به كجا بريم. هر كس يك بار و تنها يك بار به سايت موعود مراجعه كند، به گستردگى مطالب و ژرفاى نگرش مطالب مندرج در آن و عامّ المنفعه بودنش پى مى‌برد ... بگذريم.

اگرچه طى نامه‌هايى وزير محترم و معاونشان را در جريان قضاياى مختلف قرار داده‌ايم؛ امّا هر چه گفتيم و نوشتيم كمتر جواب يافتيم. نمى‌دانيم حضرات در كجا و نزد كدامين استاد درس آموخته‌اند كه پاسخ جواب سلام را هم بر خود فرض نمى‌دانند.

به اطّلاع شما عزيزان مى‌رسانيم كه فعّاليت واحد «انتشارات موعود» با ٩٠ افت و ايستايى، واحد توليد لوح فشرده با ١٠٠ افت و ايستايى، واحد تأليف «دائرة المعارف آخرالزّمان» با ١٠٠ افت و ايستايى، «مجلّه موعود جوان» با ١٠٠ افت و ايستايى و انتشار «مجلّه موعود» نيز با ٥٠ افت و ايستايى مواجه شده است.

نقدينگى مؤسّسه به صفر رسيده و ميزان استقراض براى فعّاليت‌هاى جارى از مرز يكصد ميليون تومان گذشته است.

خدا مى‌داند با اين وضع تا چه روزى مى‌توان ادامه داد. اين همه در حالى است كه «موعود» در زمره اوّلين و پر كارترين مؤسّسه فرهنگى مهدوى قابل شناسايى است كه با محصولات متنوّعش پاسخگوى بخش بزرگى از نيازهاى فرهنگى جوانان اين سرزمين‌ها بوده است.

نمى‌دانيم از دست شما مخاطب محترم، چه برمى‌آيد؟

ما تا به امروز به تكليف خويش عمل كرده‌ايم و همه معامله را با صاحب و مولايمان، حضرت صاحب الأمر (عج) انجام داده و از ايشان تنها اميد يارى و مساعدت داريم؛ ليكن مباد كه موعود و آنچه كه فراروى جوانان اين سرزمين- به وقت غفلت و غيبت بزرگ‌ترين سازمان‌هاى فرهنگى كشور- قرار داده و مى‌تواند قرار دهد و وضع امروز، نيش آزمونى باشد براى شما و سنجش همّت شما و همه مديرانى كه بى‌ترديد فرداروزى در پيشگاه مولا و صاحبمان از آنان شكايت خواهيم كرد. ان‌شاءالله. والسّلام‌