ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٤ - نام و نسب

خضر پيامبر (ع)

خضر (ع) از انبياى الهى است. او از شاهزادگان بود و پدرش مال و نعمت بسيار داشت؛ امّا خضر دوستدار حكمت بود و به راه پيغمبرى مى‌رفت و تا در خانواده خود بود، به راهنمايى گمشدگان و دستگيرى بينوايان مى‌پرداخت و چون به پيغمبرى رسيد، به راهنمايى قوم ذوالقرنين فرمان يافت. ذوالقرنين جهان‌دارى آگاه بود و خضر را گرامى داشت و خداپرستى وى را ستايش و در كارها با وى مشورت مى‌كرد و كار دين و شريعت مردم را به او محوّل ساخت.

از روايات چنين بر مى‌آيد كه خضر را خدا به سوى قومش مبعوث فرموده بود و او مردم را به سوى توحيد و اقرار به انبياء و فرستادگان خدا و كتاب‌هاى او دعوت مى‌كرد. از معجزاتش اين بود كه روى هر زمين خشكى مى‌نشست، زمين سبز و خرّم مى‌گشت و به همين دليل او را خضر (سبز) ناميده‌اند. نام اصلى خضر، بليا بن ملكان بن عامر بن افهشد بن سام بن نوح (ع) است.

محتمل است كه ايشان همان الياس پيامبر باشد؛ زيرا در كتب مقدّس‌

بنى‌اسرائيل ذكرى از نام خضر نيامده است.

پژوهشگران غربى نوشته‌اند كه از دو شخصيت ايلياى نبى و جرجيس قدّيس صورت خضر در آمده و او در روايات اسلامى يكى از جاويدانان مى‌باشد. او تا قيامت مسافران خشكى را هدايت مى‌كند، همچنان كه الياس مسافران دريا را.

او همان عالم الهى بود كه موسى به ديدارش رفت و در قرآن بدون ذكر نام، با عبارتى درخشان ستوده شده است: «عَبْداًمِنْ عِبادِنا آتَيْناهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ عَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْماً؛ او يكى از بندگان ما بود كه رحمت خويش را به سويش فرو فرستاديم و از نزد خويش به او علم آموختيم.» در قرآن كريم درباره حضرت خضر (ع) غير از توصيف ياد شده و داستان همراهى حضرت موسى (ع) با او چيز ديگرى ذكر نشده است.

نام و نسب‌

همان‌گونه كه تاريخ‌نويسان در نام حضرت خضر (ع) اختلاف دارند، در نسب او نيز اختلاف دارند. طريحى به نقل اين اقوال پرداخته و مى‌نويسد:

خضر صاحب موسى به فتح خاء و به كسر آن و سكون ضاد