يكى ديگر از ثمرات و فوايد مهمّى كه بر وجود امام در ميان بندگان خدا مترتّب است، اين است كه وجود شخصيتى بزرگ و ملكوتى و معصوم كه آگاه از حال مردم است، در ميان افرادى كه اعتقاد به امامت و رهبرى وى دارند و او را از هر كس ديگر نسبت به خود مهربان‌تر و دل‌سوزتر مى‌دانند، موجب دلگرمى و قوّت روحى براى آنها است و هر نوع يأس و نوميدى را از ايشان دور مى‌كند و آنان را به آينده‌اى روشن و ارزشمند اميدوار مى‌سازد؛ اميدى كه در انتظار دميدن صبح دولت كريمه و عدالت‌گستر وى لحظه شمارى مى‌كنند و توفيق درك حضور حضرتش را از خداوند متعال درخواست مى‌نمايند.

به عبارت ديگر، وجود امام، نقطه اتّكايى است براى بندگان خدا كه در هنگام مواجه شدن با حوادث هولناك، به وى پناه برند و به عنوان پناهگاهى چاره‌ساز و آرام‌بخش از وجود امام منتفع گردند و به تلاش وكوشش خويش در راستاى نيل به اهداف الهى و اسلامى ادامه دهند.

از اميرالمؤمنين (ع) نقل شده است كه فرمودند:

«ما در هنگام شدايد و سختى‌هاى جنگ و محاربه با دشمنان خدا، به پيامبر پناه مى‌برديم. آن حضرت از همه ما به دشمن نزديك‌تر بود.»[١]

امدادهاى غيبى امام زمان (ع)

رواياتى كه از پيامبر اكرم (ص) و ائمه اطهار (ع) درباره غيبت حضرت مهدى (ع) رسيده، امكان بهره‌مندى از وجود آن حضرت را در عصر غيبت، مانند بهره‌مندى از نور خورشيد، هنگامى كه در پشت ابرها نهان است، دانسته‌اند و حتّى اين معنى را خود حضرت نيز در پاسخ به بعضى از افراد چنان‌كه گفته شد، فرموده‌اند:

«امّا چگونگى بهره‌مندى از من در ايام غيبتم، مانند بهره‌مندى از نور خورشيد است، زمانى كه ابرها آن را از چشمان مردم پوشيده باشند.»[٢]

از جمله امدادهاى غيبى حضرت به جامعه شيعه، عنايت خاصّ آن بزرگوار به شيعيان است؛ چنان‌كه در توقيعى از حضرتش براى‌

شيخ مفيد (ره) چنين آمده است:

«ما هميشه مراعات شما را مى‌نماييم و به ياد شما هستيم؛ وگرنه دشوارى‌ها و گرفتارى‌ها بر شما فرو مى‌ريخت و دشمنان، شما را لگدمال مى‌كردند.»[٣]

از اين جملات محبّت‌آميز حضرت استفاده مى‌شود كه پيوسته امدادهايى پر بركت از ناحيه آن بزرگوار به ما مى‌رسد.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. كمال الدّين، ج ١، ص ٢٧.

[٢]. طبرسى، احتجاج، ج ٢، ص ٣١٧.

[٣]. همان، ص ٤٧١.

[٤]. اصول كافى، ج ١، ص ٣٣٧.

[٥]. اصول كافى، ج ١، ص ١٨٠.

[٦]. سوره مائده (٥)، آيه ٣.

[٧]. الكافى، ج ٢، ص ٤٥١

[٨]. كمال الدّين، ج ١، ص ٢٠٢.

[٩]. سوره اعراف (٧)، آيه ٩٦.

[١٠]. سوره انفال (٨)، آيه ٣٣.

[١١]. بحارالأنوار، ج ٢٣، ص ١٩.

[١٢]. نهج البلاغه، جمله نهم از كلمات غريبه‌

[١٣]. كمال الدّين، ج ٢، ص ٤٥٨.

[١٤]. احتجاج طبرسى، ص ٣.