لهوف ت میر ابو طالبی - سید بن طاووس - الصفحة ٧٦ - متن كتاب لهوف

اى كاش براى فاطمه و پدرش را چشمى بود كه توان نظاره به دختران و پسرانش را داشته كه بعضى مسلوب و آن دگر مجروح، و آن يكى به زنجير كشيده و آن ديگر سر از پيكر جدا شده، و دختران رسالت را با گريبانهاى چاك شده، بلا رسيدگانى كه به از دست دادن محبوب، دردمند، با موهاى پريشان، و از چادرها بدر آمده، و سيلى بر چهره زن، نوحه و ناله سر داده‌اند، و اين احساس كه ديگر حامى و سرپرستى ندارند وجود آنها را در بر گرفته.

و شما اى انسانهاى اهل بصيرت و بينش، و اى صاحبان نظر و فهم و خرد، مصائب اين عترت طاهره را با خود حديث كنيد، و براى خدا بر اين وحدت و كثرت سرائيد، و با فرو ريختن اشك بر اين مصائب با آن عزيزان همراهى كرده و براى از دست رفتن فرصت يارى رساندن به ايشان در سوگ باشيد.

چه، اين جانهاى شريف امانتهاى گرانقدر خير الانام، و ميوه قلب رسول اكرم، و نور چشمان زهراء بتول اطهرند، آن عزيزى كه پيامبر با لبان خود دهان و دندانش را مى‌ليسيد و مى‌بوسيد، و پدر مادرشان را بر امت تفضيل مى‌نهاد.

اگر در فضيلت آنان دچار ترديدى، از قرآن و سنّت از حال آنان بپرس‌

عادلترين گواه كه با تفصيل فضل آنان را براى خردمندان بيان كند آنجاست‌

وصيت پيامبر كه جبرئيل آورد در باره آنان است.

چگونه با اين فاصله زمانى اندك آن همه احسان جدّ آنان را با كفران جبران كردند، و چسان با تعذيب ميوه دل وى عيشش را مكدّر كرده، با ريختن خون فرزندش شخصيت والايش را تحقير نمودند! كجاست موضع و جايگاه پذيرش وصاياى پيامبر به عترت و آل، و به گاه ملاقات و پرسش از امت پاسخ چيست؟ با آن كه امت آنچه را كه پيامبر پى ريزى كرده بود