لهوف ت میر ابو طالبی - سید بن طاووس - الصفحة ٧٣ - متن كتاب لهوف

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌ ستايش مر خداى را سزد كه از افق خردها بر بندگانش متجلّى است، او كه با منطق كتاب و سنّت پرده از روى مراد و خواسته‌اش به كنارى زد، او كه دوستانش را از آلودگى به دار غرور (دنيا) منزّه داشته و آنان را به انوار سرور بالا برد.

اين عنايت نه از باب عطاى فزون بر خلايق و نه پناهيدن آنان به راههاى زيباست بلكه آنان را پذيراى الطاف و مستحقّ اوصاف نيكو ديد و از همين رو تعلّق آنان را به ريسمانهاى مهمل كارى نپسنديد، بلكه آنان را توفيق تخلق به اعمال كماليه بخشيد.

تا آن جا كه جانهاى آنان از غير خدا ملول گرديده روانهايشان به زيور عرفان رضايش آراسته شد، پس دلهاى آنان به سوى ظلّ او و آرزوهايشان به كرم و فضل او روى آورد.

در نزد آن شادمانى وصول به دار بقاء را مى‌بينى و در چهره‌شان اثر شفقت مشفق به گاه دريافت اخطار لقاى او را مى‌نگرى.

هماره اشتياقهاشان در آنچه ايشان را به مراد او نزديك سازد رو به فزونى است و خوشرويى آنها با آمد و شد به درگاه ربوبى همراه است، و گوشهاى آنان براى استماع اسرار او شنوا، و دلهايشان شادمان از شيرينى و حلاوت ذكر و ياد اوست.

خدا به اندازه تصديق ايشان بر آنان تحيّت فرستاده از نزد خود آنان را عطاى نيكوى آكنده از مهر مى‌بخشد.