لهوف ت میر ابو طالبی - سید بن طاووس - الصفحة ١٨٤ - روانه كردن اسيران را به جانب شام

راوى گويد: چون كاروان اسيران به دمشق نزديك شد، امّ كلثوم به شمر نزديك شد و فرمود: مرا با تو حاجتى است.

گفت: حاجتت چيست؟

فرمود: وقتى كه مى‌خواهى ما را وارد شهر كنى از دروازه‌اى وارد كن كه تماشاگران كمى دارند، و دستور ده تا سرهاى شهداء را از بين محملها بيرون برده و از ما دور كنند، چه ما از نگاههاى بسيار خوارشده‌ايم.

شمر- بر مبناى خبث باطنى خود- در قبال خواسته امّ كلثوم، فرمان داد تا سرهاى بر روى نيزه‌ها را در ميانه محملها قرار داده با همين وضع آنان را تا دروازه دمشق و دم در مسجد جامع در جايگاه اسيران باز داشت.

در روايت آمده: يكى از تابعين چون رأس حسين ٧ را مشاهده كرد، يك ماه در شام از جميع مردم خود را پنهان كرد، بعد از آن كه پيدايش كردند و از علّت اختفايش پرسيدند، گفت: مگر نمى‌بينيد كه بر ما چه فرود آمده، بعد اشعار زير را سرود:

اى فرزند دخت محمّد سر آغشته به خونت را آوردند

گوئيا با قتلت اى دخترزاده محمّد آشكارا و به عمد پيامبر را كشتند