گويد: در اين هنگام امام برخاست و بين ركن و مقام دو ركعت نماز گزارد و از خدا خير امور را خواست. و آنگاه مسلم بن عقيل‌[٧] را فرا خواند و او را از وضع آگاه‌

[١]- شبث بن ربعى تميمى يربوعى، ابو عبد القدوس، شيخ مصر و اهل كوفه در ايامش، زمان و عصر نبوّت را درك كرده، و بعد به سجاح مدعيه نبوت پيوست، بعد به اسلام بازگشت، به خونخواهى عثمان برخاست و با آن كه از حسين دعوت نمود خود به جنگ امام مى‌رود و در سال ٧٠ به هلاكت مى‌رسيد.

گفته شده: بعد از دستگيرى ابراهيم بدو گفت: راست بگو در كربلا چه كردى؟ گفت: صورت مبارك امام را با شمشير زدم. گفت: واى بر تو اى ملعون، از خدا و جدّش نترسيدى، بعد ابراهيم گوشت ران شبث را آنقدر شكافت تا سقط شد.

الاصابه شماره ٣٩٥٠، تهذيب التهذيب ٤/ ٣٠٣، ميزان الاعتدال ١/ ٤٤٠، الاعلام ٣/ ١٥٤.

[٢]- حجار- بر وزن كتان يا كتاب بن ابجر كوفى، گفته شده از امير المؤمنين روايت دارد و سماك بن حرب از و روايت دارد. الرجال في تاج العروس ٢/ ٢٥.

[٣]- در نسخه‌ها يزيد بن حارث و يزيد بن رويم آمده، ليكن ظاهرا صحيح آن بايد يك نفر باشد با نام يزيد بن حارث بن رويم كه به دست امير المؤمنين به اسلام گرويد، در جنگ يمامه حضور داشت، ساكن بصره شد و در سال ٦٨ در رى كشته شد.

الكامل ٤/ ١١١، الاصابة شماره ٩٣٩٨، تهذيب التهذيب ٨/ ١٦٣، جمهرة الانساب: ٣٠٥، الاعلام ٨/ ١٨٠- ١٨١.

[٤]- ظاهرا عزرة بن قيس صحيح باشد به تاريخ طبرى ٥/ ٣٥٣، انساب الاشراف ٣/ ١٥٨ رجوع شود.

[٥]- در ارشاد مفيد: ٣٨ عمرو بن حجاج زبيدى آمده است.

[٦]- محمد بن عمير بن عطارد بن حاجب بن زرارة التميمى الدارمى، كوفى است، با حجاج و ديگر امراء داستانها دارد، او يكى از فرماندهان لشكر على ٧ در صفين بود، وفات او حدود سال ٨٥ ه. بود.

المحبر: ١٥٤، ٣٣٨ و ٣٣٩، لسان الميزان ٥/ ٣٣٠، الاعلام ٦/ ٣١٩.

[٧]- مسلم بن عقيل ابن أبى طالب بن عبد المطلب بن هاشم، از تابعين، و از صاحبان خرد استوار و شجاعت بود، مادرش ام ولد بود كه عقيل از شام خريده بود، امام او را به كوفه فرستاد تا از برايش از مردم بيعت بگيرد. نيمه رمضان ٦٠ از مكه خارج و روز ششم شوال وارد كوفه شد و او نخستين شهيد از اصحاب حسين ٧ است.

مقاتل الطالبيين: ٨٠، الطبقات الكبرى ٤/ ٢٩، تسمية من قتل مع الحسين: ١٥١، الكامل في التاريخ ٤/ ٨- ١٥، الاخبار الطوال: ٢٣٣، تاريخ الكوفة: ٥٩، الاعلام ٧/ ٢٢٢، انصار الحسين: ١٢٤، ضياء العينين: ١٣- ٢٩.