إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٥٣ - ٧ - عقد اخوت و برادرى

ابى طالب و ابى طالب فرزند عبد المطلب بود و پيامبر خدا ٦ نيز فرزند عبد اللَّه و او فرزند عبد المطلب بود، بنا بر اين عبد المطلب جدّ هر دوى اين بزرگواران بود و ابو طالب و عبد اللَّه از يك پدر و يك مادر بودند و كسى ديگر اين خصوصيّت را نداشت، با اين حساب، كسى چون على ٧ به پيامبر ٦ نزديك‌تر نبود.

٧- عقد اخوّت و برادرى‌

يكى ديگر از فضايل على ٧ برادريش با پيامبر ٦ بود.

«احمد حنبل در مسند خود»، روايت كرده كه رسول خدا ٦ ميان صحابه عقد اخوّت بست و ميان على ٧ و شخص ديگر اين اخوّت را ايجاد ننمود، اين معنا كمى بر امام ٧ سنگينى كرد، پيامبر ٦ به او فرمود:

تأخير اخوّت تو اين بود كه تو را فقط براى خود برگزينم و تو نسبت به من، مانند هارونى نسبت به موسى، جز اين كه پس از من پيامبرى نيست، و تو برادر و وارث من هستى و در قصرم در بهشت با من خواهى بود و سپس اين آيه را تلاوت فرمود:

إِخْواناً عَلى‌ سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ‌[١]: برادرانى كه بر تختهايى روبروى يك ديگر مى‌نشينند.

«حذيفه بن اليمان» گويد: پيامبر ٦ در ميان مهاجرين و انصار، عقد اخوّت بست و ميان هر كسى را با شخصى مشابه خود، عقد مى‌بست، آنگاه دست على ٧ را گرفت و فرمود: اين مرد برادر من است.[٢] پيامبر ٦ سرور فرزندان آدم است، زيرا خودش فرمود: انا سيّد ولد آدم‌

[١] حجر/ ٤٧

[٢]

ُ قال‌ هذا اخى.