إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٥٨ - فضايل و نعمتهاى خدا بر اهل بيت

١١- «اعمش» گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم: برترين خلق پس از پيامبر ٦ و سزاوارترين آنان به امر (خلافت) كيست؟ فرمود: على ٧ و بعد حسن ٧ و بعد حسين ٧ و به همين ترتيب: على بن الحسين ٧ و محمد بن على ٧ و جعفر بن محمد ٧، سپس پيشوايان هدايت كه مى‌آيند.

صفات آنان ورع، عفّت، صدق، صلاح، اجتهاد، اداء امانات به خوب و بد، طول سجود، قيام در شب (براى نماز)، اجتناب از حرام، انتظار فرج به صبر، حسن مصاحبت، و حسن همسايگى است.

١٢- از امام صادق ٧ روايت است كه: در پاسخ «مفضل» (يكى از اصحاب خاص) كه پرسيد: ابتلاى ابراهيم به كلمات، چه كلماتى بود؟ فرمود: كلماتى بود كه آدم از خدا گرفت و توبه كرد و گفت: خدايا به حق محمد و على و فاطمه و حسن و حسين : قسمت مى‌دهم كه توبه مرا قبول كنى؟ و خدا كه توّاب و رحيم است، پذيرفت.

پرسيدم: اى فرزند پيامبر ٦ معناى‌ «فَأَتَمَّهُنَّ» چيست؟

فرمود: يعنى: آن كلمات را به اتمام رسانيد كه دوازده نفر امامند كه نه نفر از فرزندان حسين ٧‌اند نه فرزندان حسن ٧ گرچه نسل هر دو فرزندان پيامبرند ٦، و در ادامه فرمود: موسى و هارون دو نبىّ مرسل بودند، ولى خدا نبوّت را در صلب هارون قرار داد، نه موسى، و كسى نمى‌تواند بپرسد:

چرا خدا امامت را در صلب حسين ٧ قرار داده، نه صلب حسن ٧، زيرا خدا در افعال خود حكيم است و از فعل او سؤال نمى‌شود و اين مردم هستند كه مورد سؤال قرار مى‌گيرند.