اخلاق عبادى - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٢٤ - نماز شب
تجلّى عشق به معبود
پس از آنكه مؤمن طعم شيرين عشق الهى را در نمازهاى واجب چشيد در پى ارتباط بيشتر با معبود خويش به دامن مستحبات چنگ مىزند و براى جلب توجّه معشوق بىهمتا، هديه گرانقدر و زيبايى به نام «نماز مستحبى» را پيش كش مىآورد. حضرت رضا ٧ فرمود:
«حَسِّنُوا نَوافِلَكُمْ وَاعْلَمُوا أَنَّها هَدِيَّةٌ إِلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ»[١]
نمازهاى نافله را زيبا ادا كنيد و آگاه باشيد كه آنها هديهاى به پيشگاه خداى بزرگ است.
نماز شب
در ميان نوافل روزانه، ماهانه و سالانه، نماز شب از فضيلت بيشترى برخوردار است كه قرآن و روايات بر آن تأكيد فراوان دارند. قرآن مجيد با لحن بسيار شوقآور از شب بيداران زندهدل ياد كرده مىفرمايد:
«تَتَجافى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ»[٢]
از بستر خواب پهلو تهى كنند، پروردگارشان را با بيم و اميد بخوانند و از آنچه روزىشان كردهايم انفاق كنند.
مرحوم طبرسى از امام باقر و امام صادق ٨ نقل مىكند كه:
«منظور از مؤمنان در اين آيه شب زندهدارانى هستند كه براى اقامه نماز شب از بستر گرم خويش برمىخيزند.[٣]
آنگاه در ادامه آيه، قرآن مجيد از پاداش بزرگ و نفيسى كه خداوند به زاهدان شب عنايت مىكند خبر داده مىفرمايد:
[١] - بحارالانوار، ج ٨٧، ص ٢٢
[٢] - سجده( ٣٢)، آيه ١٦
[٣] - تفسير مجمعالبيان، ج ٧- ٨، ص ٣٣١، دار احيا التراث العربى