اخلاق عبادى - مقدس نيا، محمد - الصفحة ٧٩ - ٩ - جهالت و نادانى

امام جعفر صادق ٧ در اين باره مى‌فرمايد:

«لَوْ أَنَّ رَجُلًا قامَ لَيْلَهُ وَ صامَ نَهارَهُ وَ تَصَدَّقَ بِجَميعِ مالِهِ وَ حَجَّ جَميعَ دَهْرِهِ وَ لَمْ‌يَعْرِفْ وِلايَةَ وَلِىِّ اللَّهِ ... ما كانَ لَهُ عَلَى اللَّهِ جَلَّ وَ عَزَّ حَقٌّ فى‌ ثَوابِهِ»[١]

اگر كسى همه شب‌هايش را به نماز بگذراند و همه روزهايش را روزه بدارد و همه ثروتش‌را انفاق كند و همه عمرش را به حج برود، ولى ولايت ولىّ خدا را نشناسد، حق پاداش او بر خداوند ندارد.

٨- گناه و معصيت‌

عبادت وقتى موجب تكامل روحى انسان مى‌شود كه با اطاعت همراه باشد. معصيت خدا را مرتكب شدن و پيشانى در برابرش بر زمين ساييدن به مسخره يا نفاق بيشتر شبيه است تا عبادت. از اين رو حضرت على ٧ مى‌فرمايد:

«الا لا خَيْرَ فى‌ نُسُكٍ لا وَرَعَ فيهِ»[٢]

آگاه باشيد! در اعمال عبادى كه با ورع و پرهيز توأم نباشد خيزى نيست.

٩- جهالت و نادانى‌

عبادت تكامل بخش و سعادت آفرين، عبادتى آگاهانه و برخاسته از انديشه و تعقّل است. افراد نادان و بى‌اطّلاع يا كم‌اطّلاع، از آنجا كه هر لحظه در معرض انحراف و لغزش قرار دارند، عبادتشان چندان ارزشمند و مؤثر نيست، به همين جهت در برخى روايات، حتَّى خواب عالم از عبادت جاهل برتر شمرده شده است.[٣]

حضرت على ٧ در اين باره مى‌فرمايد:

«الا لا خَيْرَ فى‌ عِبادَةٍ لَيْسَ فيها تَفَقُّهٌ»[٤]

آگاه باشيد در عبادتى كه با آگاهى همراه نيست خيرى وجود ندارد.

[١] - اصول كافى، ج ٢، ص ١٩

[٢] - همان، ج ١، ص ٣٦

[٣] - من لا يحضره الفقيه، شيخ صدوق، ج ٤، ص ٣٦٧

[٤] - بحارالانوار، ج ٢، ص ٤٨