اخلاق عبادى - مقدس نيا، محمد - الصفحة ٢١ - عبادت، هدف آفرينش
بيان داشته مىفرمايد:
«فَأِنَّ اللَّهَ سُبْحانَهُ وَ تَعالى خَلَقَ الْخَلْقَ حينَ خَلَقَهُمْ غَنِيّاً عَنْ طاعَتِهِمْ، امِناً مِنْ مَعْصِيَتِهِمْ، لِانَّهُ لا تَضُرُّهُ مَعْصِيَةُ مَنْ عَصاهُ وَ لا تَنْفَعُهُ طاعَةُ مَنْ اطاعَهُ ...»[١]
خداى سبحان و بزرگ، جهانيان را آفريد، در حالىكه از طاعتشان بىنياز و از [گزند] نافرمانىشان در امان بود؛ زيرا نافرمانى آن كه او را عصيان كند، بدو زيانى نرساند و طاعت آن كس كه فرمانش را برد، بدو سودى نبخشد.
عبادت، هدف آفرينش
اكنون كه روشن شد خداوند نيازى به عبادت بندگان ندارد و از طاعت آنها سود نمىبرد و از معصيت آنها نيز زيان نمىبيند، اين سؤال مطرح مىشود كه: بنابراين چرا ما را آفريده و چه هدفى او را به اين كار واداشته است؟
قرآن كريم پاسخهاى متفاوتى به اين پرسش مىدهد. يك جا، علّت آفرينش را آگاه ساختن انسان بر علم و قدرت نامحدود و بىزوال خداوند معرفى مىكند،[٢] در جاى ديگر، موضوع آزمايش انسان را مطرح مىكند كه خداوند مرگ و زندگى را آفريد تا انسانها را از نظر حسن انجام عمل مورد امتحان قرار دهد،[٣] آيه ديگرى، رحمت وسيع الهى و شمول آن را هدف آفرينش انسانها شمرده است[٤] و سرانجام، آيهاى هم هدف از خلقت و آفرينش انسان را عبادت و پرستش خداوند، ياد كرده مىفرمايد:
«وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْانْسَ الَّا لِيَعْبُدُونِ»[٥]
جنّ و انس را نيافريدم مگر براى آنكه مرا عبادت كنند (و از اين طريق، تكامل يابند و به من نزديك شوند).
[١] - نهجالبلاغه، فيضالاسلام، خطبه ١٨٤، ص ٦١١
[٢] - طلاق( ٦٥)، آيه ١٢
[٣] - ملك( ٦٧)، آيه ٢
[٤] - هود( ١١)، آيات ١١٨- ١١٩
[٥] - ذاريات( ٥١)، آيه ٥٦