اخلاق عبادى - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٣٨ - ميهمانى خدا

اينكه شما بايد وارد بشويد در اين مهمانخانه و اين ضيافت هم جز ترك، چيزى نيست. ترك هواها، ترك خوردنى‌ها، ترك منى‌ها، منيت‌ها ... من به شما آقايان و به هر كس كه اين كلمات مى‌رسد و خصوصاً طبقه جوان عرض مى‌كنم كه آيا در اين مهمانخانه رفتيد؟ استفاده كرديد؟ از شهوات، خصوصاً شهوات معنوى، چشم پوشيديد؟ ....[١]

خداوند با فراخوانى مؤمنان به مهمانسراى خويش، در واقع آنان را از زندگى مادّى كه سفره مشترك انسان و حيوان، مؤمن و كافر، و نيكوكار و بدكار است جدا كرده و در جوار خويش جاى داده است. در اين جشن پرشكوه:

ميزبان: خداوند بزرگ.

قاصد: رسول بزرگوار اسلام.

نامه دعوت: قرآن مجيد.

ميهمان: بندگان مؤمن.

پذيرايى كننده: فرشتگاه الهى.

و موعد: ماه مبارك رمضان است.

خداوند براى هر چه باشكوه برگزار كردن اين جشن بزرگ، تحفه‌هاى زيرا را به ميهمانان خويش تقديم مى‌كند:

آنها را كرامت ويژه مى‌بخشد؛

نفس كشيدن آنها را «تسبيح» محسوب مى‌كند؛

خواب آنها را عبادت مى‌داند؛

اعمالشان را مى‌پذيرد؛

دعايشان را مستجاب مى‌كند؛

درهاى بهشت را به رويشان باز مى‌كند؛

درهاى دوزخ را بكلى مى‌بندد؛

شياطين را به زنجير مى‌كشد؛

[١] - صحيفه نور، ج ٢٠، ص ٢١٠