اخلاق عبادى - مقدس نيا، محمد - الصفحة ٢٠ - بىنيازى خداوند از عبادت بندگان

نرمى در گفتار سبقت در سلام و ... نيز به عنوان نمودهايى از عبادت شناخته شده‌اند.

از جمع‌بندى اخبار و روايات مزبور مى‌توان چنين نتيجه گرفت كه هر كار شايسته‌اى اگر با نيّت خالص و براى خشنودى خداوند صورت بگيرد، عملى عبادى محسوب مى‌شود.

بى‌نيازى خداوند از عبادت بندگان‌

خداوند متعال غنى بالذّات است، نه نيازى به عبادت و اطاعت ما دارد و نه از معاصى بندگانش زيان مى‌بيند.

سود و زيان ناشى از عبادت و معصيت، به خود بنده باز مى‌گردد، زيرا اين بنده است كه در سايه عبادت خدا و پيروى از فرامين او از نعمت قرب الهى بهره‌مند مى‌شود و عزّت مى‌يابد و در اثر معصيت و نافرمانى خداوند، سقوط مى‌كند و از رحمت گسترده او محروم مى‌گردد.

آيات متعدّدى از قرآن كريم اين حقيقت را با تعابيرى گوناگون بيان كرده است؛ مانند:

«مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ اساءَ فَعَلَيْها»[١]

هر كس كار شايسته‌اى به‌جا آورد، براى خود اوست و كسى كه كار بد مى‌كند به زيان خود اوست.

و نيز مى‌فرمايد:

«وَ مَنْ يَشْكُرُ فَأِنَّما يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ كَفَرَ فَأِنَّ اللَّهَ غَنِىٌّ حَميدٌ»[٢]

هر كس شكرگزارى كند، تنها به سود خويش شكر كرده و آن كس كه كفران كند،- زيانى به خدا نمى‌رساند، چرا كه- همانا خداوند بى‌نياز و ستوده است.

حضرت على ٧ نيز در نخستين فراز از خطبه‌اى كه در آن اوصاف متّقين را

[١] - جاثيه( ٤٥)، آيه ١٥، آيات ٤١ سوره زمر و ١٨ سوره فاطر نيز همين حقيقت را با تعابير ديگرى يادآور مى‌شوند

[٢] - لقمان( ٣١)، آيه ١٢