اخلاق عبادى - مقدس نيا، محمد - الصفحة ٤٥ - عبادت و اخلاص
«يا اباذَرٍّ! لِيَكُنْ لَكَ فى كُلِّ شَىْءٍ نِيَّةٌ، حَتَّى فِى النَّوْمِ وَالْاكْلِ»[١]
اى اباذر، بايد در هر كارى حتّى در خوردن و خوابيدن قصد [ى الهى] داشته باشى (تا آن كار برايت عبادت محسوب شود و از ثواب آن بهرهمند شوى).
نيّت نمودن در غذا خوردن و خوابيدن به اين معناست كه انسان مؤمن بههنگام خوردن و خوابيدن، قصد مىكند كه غذا مىخورم و يا مىخوابم تا نيرو بگيرم و بتوانم بهتر خدا را عبادت كنم و به بندگان خدا خدمت نمايم.
ناگفته پيداست كه وقتى انسان اعمال عبادى از قبيل نماز، روزه، حج و جهاد را براى رسيدن به هر هدف ديگرى جز رضاى خداوند، تقرّب به درگاه او و امتثال اوامرش انجام مىدهد در حقيقت، همان اهداف غير الهى خويش را پرستيده است. چنين فردى چگونه مىتواند انتظار داشته باشد كه صِرف حركات فيزيكى بدن، بدون توجّه روح و خلوص نيّت به او اعتلاى روحى بخشد و او را در رسيدن به كمالات معنوى يارى كند؟! اينگونه عبادت نهتنها تكامل بخش روح و جان آدمى نيست كه موجب گرفتارى و عذاب اخروى او نيز مىشود.
امام صادق ٧ در اين باره مىفرمايد:
«يُجاءُ بِعَبْدٍ يَوْمَ الْقِيامَةِ قَدْ صَلَّى، فَيَقُولُ: يا رَبِّ صَلَّيْتُ ابْتِغاءَ وَجْهِكَ فَيُقالُ: بَلْ صَلَّيْتَ لِيُقالَ: ما احْسَنَ صَلوةَ فُلانٍ، اذْهَبُوا بِهِ الَى النَّارِ»[٢]
در روز قيامت بندهاى احضار مىشود كه اهل نماز بوده است؛ مىگويد: پروردگارا! من براى خشنودى تو نماز گزاردهام، به او گفته مىشود: تو نماز خواندى تا بگويند نماز فلانى چه نيكوست! او را به سوى آتش ببريد!
همچنين عاقلانه نيست كه انسان كارى را براى غير خدا انجام دهد و اجر و مزد خويش را از خداوند مطالبه كند. امام صادق ٧ در اين باره مىفرمايد:
[١] - بحارالانوار، ج ٧٧، ص ٨٤
[٢] - بحارالانوار، ج ٧٢، ص ٣٠١