اخلاق عبادى - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٠٥ - ج - مقارنات نماز

امام صادق ٧ در پاسخ به من فرمود:

«وَاللَّهِ انَّ عَلِىَّ بْنَ الْحُسَيْنِ كانَ يَعْرِفُ الَّذى‌ يَقُومُ بَيْنَ يَدَيْهِ»[١]

به خدا سوگند! على بن الحسين ٧ كسى را كه در برابرش به نماز مى‌ايستاد مى‌شناخت.

٣- نيّت: ادب نيّت، اخلاص است؛ به اين معنا كه هيچ انگيزه‌اى جز خشنودى خداوند و نزديك شدن به او و اطاعت از دستور او در عمل انسان مدخلّيت نداشته باشد.

٤- تكبير (گفتن اللَّهُ اكبر): شايسته است در ابتداى نماز هفت تكبير گفته شود كه يكى از آنها به نيّت تكبيرة الاحرام باشد. به اين تكبيرها، «تكبيرات افتتاحيّه» مى‌گويند.

همچنين بعد از هر يك از بخشهاى مختلف نماز نيز گفتن تكبير مستحب است، زيرا نمازگزار درضمن گفتن اين تكبيرها عمل خودرا دربرابر عظمت الهى، كوچك و ناچيزشمرده و خدا را از اين‌كه در تصوّر و توصيف بشرى بگنجد برتر و بزرگتر مى‌داند. و نيز شايسته است در هر تكبير، بويژه در هنگام گفتن تكبيرةالاحرام دستها را تا برابر گوش بالا بياورد.

٥- قرائت: مهمترين آداب قرائت استعاذه است به اين معنا كه انسان قبل از شروع به خواندن حمد از شر شيطان رجيم به خدا پناه ببرد و بگويد: «اعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجيمِ»

ديگر آن‌كه الفاظ و عبارات حمد و سوره بلكه همه آنچه را در نماز مى‌گويد صحيح و نيكو ادا كند و توجّه به الفاظ و عبارات، او را از دقّت در معانى آنها باز ندارد و از درياى بى‌كران آيات الهى و استفاده از مفاهيم بلند آن محروم نسازد.

٦- ركوع: امام صادق ٧ درباره ركوع و ارتباط آن با سجود مى‌فرمايد:

«فِى الرُّكُوعِ ادَبٌ وَ فِى السُّجُودِ قُرْبٌ وَ مَنْ لا يُحْسِنُ الْادَبَ لا يَصْلَحُ لِلْقُرْبِ»[٢]

در ركوع ادب است و در سجود نزديكى به خداست و كسى كه ادب را نيكو رعايت نكند شايستگى نزديك شدن پيدا نمى‌كند.

ركوع، نشانه خشوع و اظهار ذلّت است. نمازگزار در ركوع اقرار مى‌كند به اين كه در

[١] - وسائل الشيعه، ج ٤، ص ٦٨٥

[٢] - بحارالانوار، ج ٨٢، ص ١٠٨