اخلاق عبادى - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٠٤ - ج - مقارنات نماز

گواهى به رسالت پيامبر اكرم ٦ و امامت امير مؤمنان ٧ نيز نوعى استمداد از روح بلند آن دو رادمرد بزرگ، براى عروج به ملكوت و موفقيّت در انجام اين سفر روحانى است. علاوه بر اين ضرورت اطاعت و انقياد در برابر اوامر آن بزرگواران را نيز به قلب و روح انسان يادآورى مى‌كند و خود به منزله نوعى اعتراف و اتمام حجت است چه اين كه وقتى پذيرفتيم كه پيامبر ٦ فرستاده خدا و مأمور هدايت انسانها و امام ٧ جانشين و تداوم بخش راه اوست، در صورت تخلّف از دستورات آنان جايى براى اعتذار در پيشگاه خداوند باقى نمى‌ماند.

گفتن‌ «حَىَّ عَلَى الصَّلاةِ» و «حَىَّ عَلَى الْفَلاحِ» و «حَىَّ عَلى‌ خَيْرِ الْعَمَلِ»[١] به منزله اعلام آماده باش و فراخوانى به همه قوا و ادراكات، براى حضور در پيشگاه قدس الهى است، زيرا فطرت انسان جوياى سعادت و فلاح است و اين فلاح نيز جز با انجام و اقامه بهترين اعمال- نماز- حاصل نمى‌شود.

٢- قيام (ايستادن): ادب قيام آن است كه نماز گزار به اين حقيقت توجّه كند و آن را به قلب خويش القا نمايد كه در مقابل چه كسى ايستاده و با كى سخن مى‌گويد. از سويى ذلّت، حقارت و تهيدستى خود و از سوى ديگر بزرگوارى، جلال و جبروت معبودش را در نظر بگيرد و خود را در مرأى‌ و منظر او بداند، چرا كه اگر انسان خدا را نمى‌بيند، او انسان را مى‌بيند. قرآن كريم در اين باره خطاب به رسول خدا ٦ مى‌فرمايد:

«وَ تَوَكَّلْ عَلَى الْعَزيزِ الرَّحيمِ الَّذى‌ يَريكَ حينَ تَقُومُ»[٢]

بر خداوند عزيز رحيم توكّل‌كن همان‌كسى كه وقتى (براى نماز و عبادت) قيام‌مى‌كنى ترا مى‌بيند.

ابان بن تغلب مى‌گويد: به امام صادق ٧ عرض كردم:

امام سجاد، على بن الحسين ٧ را ديدم كه وقتى به نماز مى‌ايستاد، رنگ چهره‌اش دگرگون مى‌شد!

[١] - يعنى: بشتابيد به‌سوى نماز، بشتابيد به‌سوى رستگارى، بشتابيد به‌سوى بهترين كار

[٢] - شعراء( ٢٦)، آيات ٢١٧- ٢١٨