اخلاق عبادى - مقدس نيا، محمد - الصفحة ٧٨ - ٧ - عدم ولايت

٥- غيبت‌

غيبت، گناه كبيره است و ارتكاب گناه كبيره انسان را از رحمت خدا دور مى‌كند و از لطف و عنايت او بى‌نصيب مى‌سازد. روايات فراوانى كه درج آنها در اين مختصر نمى‌گنجد، حاكى از آن است كه «غيبت» موجب انتقال ثواب اعمال صالح غيبت كننده به‌حساب غيبت شونده و نيز انتقال گناهان غيبت شونده به پرونده غيبت كننده مى‌گردد. پر واضح است كه با وجود چنين گناه عظيمى در زندگى انسان، عبادت و اعمال صالح او چه سرنوشتى پيدا مى‌كنند و چه نتيجه‌اى از آنها براى انسان باقى مى‌ماند. به تعبير حضرت على ٧:

«إِيَّاكَ وَالْغيبَةَ فَإِنَّها تُمَقِّتُكَ إِلَى اللَّهِ وَالنَّاسِ وَ تُحْبِطُ أَجْرَكَ»[١]

از غيبت بپرهيز كه تو را نزد خدا و مردم مبغوض و منفور ساخته و پاداش تو را نابود مى‌كند.

٦- بدگمانى‌

سوء ظن به خدا و خلق عامل ديگرى است كه تار و پود عبادت را از هم مى‌گسلد.

شايسته است انسان با دلى صاف و تهى از كينه و گمان بد به عبادت برخيزد، زيرا دل بدگمان و خيال‌پرداز بر مسير عبادت خدا مستقيم نمى‌ماند و حق عبوديّت خدا را ادا نمى‌كند. در نتيجه عبادت آدمى فاسد و تباه مى‌گردد، چنان‌كه حضرت على ٧ مى‌فرمايد:

«إِيَّاكَ انْ تُسيى‌ءَ الظَّنَّ، فَإِنَّ سُوءَ الظَّنِّ يُفْسِدُ الْعِبادَةَ وَ يُعَظِّمُ الْوِزْرَ»[٢]

از بدگمانى بپرهيز! زيرا عبادت را فاسد و گناه را بزرگ مى‌كند.

٧- عدم ولايت‌

امام، ولىّ خدا، منصوب از طرف او و موجب اتّصال بنده با مولا و زمين با آسمان است و معرفت امام و پذيرش ولايت او از اساسى‌ترين شروط صحّت و قبول عبادت است. عبادت بدون ولايت به درگاه خدا پذيرفته نمى‌شود.

[١] - شرح غررالحكم، ج ٢، ص ٢٨٧

[٢] - همان، ص ٣٠٨