اخلاق عبادى - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٥ - مقدمه

مقدمه‌

«اخلاق» و «عبادت» در يكديگر تأثير متقابل دارند به اين معنا كه از يك سو اخلاق نيكو سبب پيدايش و تقويت روحيه پرستش در فرد مى‌شود و از سوى ديگر، تهذيب نفس، آراسته شدن به صفات زيبا و پيراسته شدن از خصلت‌هاى زشت از قطعى‌ترين آثار عبادت حضرت حق است.

قرآن مجيد چنين اثر ارزنده‌اى را براى عبادتهايى مثل نماز و زكات بديهى دانسته مى‌فرمايد:

«انَّ الصَّلوةَ تَنْهى‌ عَنِ الْفَحْشاءِ وَالْمُنْكَرِ»[١]

همانا نماز [انسان را] از فحشا و منكر باز مى‌دارد.

و نيز مى‌فرمايد:

«خُذْ مِنْ امْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكّيهِمْ بِها»[٢]

از ثروتهايشان صدقه (زكات) بستان تا آنان را پاك و منزّه‌سازى.

شهيد مطهرى در تبيين رابطه اخلاق و عبادت مى‌نويسد:

در عبادت، خارج شدن از محدوده كوچك خودى، خارج شدن از محدوده آمال و تمنيّات‌

[١] - عنكبوت( ٢٩)، آيه ٤٥

[٢] - توبه( ٩)، آيه ١٠٣