اخلاق عبادى - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٦ - مقدمه

كوچك، محدود و موقّت هست و به عبارت ديگر در عبادت، انسان از دايره تمنّيات و آمال كوچك خارج‌مى‌شود. در عبادت التجا هست، انقطاع هست. در عبادت واقعاً انسان‌از محدوده خودخواهى‌ها، خودپرستى‌ها، آرزوها، تمنّى‌ها و امور كوچك پرواز مى‌كند و بيرون مى‌رود.

... بزرگترين، شريفترين، با شكوه‌ترين و باعظمت‌ترين حالت انسان آن حالت پرستشانه‌اى است كه به خود مى‌گيرد.[١]

چنان‌كه پيداست برخى از صفات زشت يا زيباى اخلاقى در ظاهر، رابطه بيشترى با عبادات دارند و نيز رعايت برخى آداب و مسائل اخلاقى در مورد بعضى عبادات ضرورى‌تر به‌نظر مى‌رسد. اين‌گونه شاخص‌ها به‌طور عمده، ستون فقرات و محورهاى اصلى مبحث «اخلاق عبادى» را تشكيل مى‌دهند.

در جزوه حاضر سعى شده است تا حدودى به موضوع مزبور پرداخته شود و در حد گنجايش اين دوره، گوشه‌هايى از تأثير متقابل اخلاق و عبادت در يكديگر و نيز بخشى از آداب و سنن نيكوى عبادى مطرح گردد به اين اميد كه دانشجويان عزيز؛

١- با آن دسته از مباحث اخلاقى كه با مسائل عبادى ارتباط بيشترى دارند، آشنا شوند.

٢- بكوشند عبادت خود را بيش از گذشته با اخلاق عبادى همسو نمايند.

گروه اخلاق و تربيت اسلامى‌

[١] - فلسفه اخلاق، مرتضى مطهرى، ص ١٢١- ١٢٢، انتشارات صدرا