در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٩٩ - ٧ - لعن باعث كفر لعنت كننده نمىشود

پذيرفته است. او اينها را از روى عناد انكار نكرده است بلكه علمش به همين مقدار بوده است».[١]

و از ابن تيميّه نقل كرده است:

«از بدعتهاى آشكار، تكفير بعضى از طوايف مسلمان و مباح دانستن خون و اموال ايشان است. اين كار از دو جهت بسيار خطير و قابل تأمّل است:

اوّل: احتمال دارد كه در آن طايفه تكفير كننده بدعتى باشد كه برزگتر و زشت تر از بدعت طايفه تكفير شده باشد و اين حال و وضع بيشتر اهل بدعت است كه همديگر را تكفير مى‌كنند. اينها مصداق كسانى هستند كه قرآن مى‌فرمايد:

إِنَّ الَّذِينَ فَرَّقُواْ دِينَهُمْ وَكَانُواْ شِيَعًا لَّسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْ‌ءٍ ....[٢]

«كسانى كه دينشان را مختلف كردند و گروه گروه شدند، در چيزى شريك آنان نيستى».

دوّم: اگر فرض كنيم كه يكى از طوايف، موافق سنّت عمل كند و ديگرى بدعتگذار باشد، در اين صورت، روش سنّت اين نيست كه هر كس سخن خطايى را گفت، تكفير شود؛ زيرا خداى متعال مى‌فرمايد:

[١] - الصواعق الالهيّه: ٨٥.

[٢] - انعام( ٦): ١٥٩.