«انجام اين امور از طرف كسى كه با اجتهاد، يا تقليد و شبه آن، آنها را مباح و جايز مى‌داند، باعث مى‌شود كه ملحق به كسانى نشود كه وعده عذاب داده شده‌اند؛ چنان كه توبه يا حوادث ديگرى باعث مى‌شود كه عذاب، مرتفع شود. اين راهى است كه بايد از آن پيروى شود و غير از آن، دو راه خبيث وجود دارد: يكى قولى است كه وعده به عذاب افراد معيّن مى‌دهد و ادّعا مى‌كند به نصوص عمل كرده است و اين، از قول خوارج و معتزله و غير ايشان قبيح‌تر است و فساد آن معلوم و ادلّه آن در غير اين موضع، روشن است.

وعده به عذاب و عقاب، حق است، امّا شخص معيّنى كه اين افعال را مرتكب شده است، لاجرم مستحقّ عذاب دانسته نمى‌شود؛ چنان كه عليه شخص معيّنى كه اهل قبله است، به جهنّمى بودن حكم نمى‌شود؛ چون ممكن است شرايطى مفقود شود، يا مانعى ايجاد شود و همين طور است اقوالى كه گوينده‌اش را كافر مى‌كند. گوينده، گاهى به خاطر اطّلاعات نادرستى كه به وى رسيده و نتوانسته است حق را بشناسد و يا شبهاتى براى او عارض شده، حق را گم مى‌كند و در چنين حالى خدا عذر او را مى‌پذيرد.

هر كسى كه به خدا و رسولش ايمان داشته و تظاهر به اسلام كند و خدا و رسولش را دوست بدارد، خداوند گناهانش را مى‌بخشد اگر چه لفظ شرك، يا لفظ معاصى بر گناهانش اطلاق شود. اين چيزى‌