در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٣ - لعن، يك ضرورت عقيدتى است
«و منكلام له (ع): و قد سمع قوماً من اصحابه يسبّونَ أهْلَ الشام ايّامَ حربهم بصفّين».[١]
ابن ابى الحديد در شرح نهجالبلاغه مىنويسد:
«چيزى كه حضرت على (ع) از آن خوشش نيامد و از آن نهى كرد، اين بود كه عدّهاى از سربازانش به شاميان فحش و ناسزا مىگفتند نه لعن كردن آنان و بيزارى جستن از آنان و چنان نيست كه عدّهاى از فرقه حشويّه گمان كردهاند كه لعن هر كسى كه نام مسلمانى را بر روى خودش دارد، جايز نيست و هر كسى كه دشمنان اسلام را لعن كند، مورد ملامت قرار مى دهند! و حتّى عدّهاى در اين عقيده خويش چنان افراط كنند كه بگويند: ما كافر را و حتّى شيطان را لعن نمىكنيم؛ زيرا خداى متعال در روز قيامت سؤال نمىكند كه چرا لعن نكردى بلكه سؤال مىكند كه چرا لعنتكردى؟!».[٢]
اين در حالى است كه اين سخن برخلاف نصّ صريح كلام خداى متعال است كه مىفرمايد:
إِنَّ اللَّهَ لَعَنَ الْكَافِرِينَ وَأَعَدَّ لَهُمْ سَعِيرًا.[٣]
[١] - المحجّة البيضاء: ٥/ ٢٢، چاپ جامعه مدرّسين.
[٢] - شرح نهجالبلاغه/ ابن ابى الحديد: ١١/ ٢٢- ٢١( خطبه ١٩٩).
[٣] - احزاب( ٣٣): ٦٤.