در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٥٣
بنابراين، علم امام، عرضى و موهبتى از سوى خداوند است و اتّحادى بين اين دو علم نيست.
آيات بسيارى از قرآن كريم درباره «علم غيب» در زندگى پيامبران و صالحان همچون حضرت يوسف، حضرت سليمان و حضرت عيسى و حضرت داوود (عليهم السّلام) سخن گفته است.
بين آياتى كه علم غيب را در خداوند متعال منحصر مىداند و از غير او نفى مىكند و آياتى كه علم غيب را براى غير خداوند، اثبات مىنمايد، تعارضى وجود ندارد؛ چرا كه دسته اوّل، علم غيب را بالأصاله (و به طور استقلالى) اثبات مىكند و دسته دوّم، بالتبع (و وابسته به علم خداوند) علاوه بر آن كه علم حضورى معصوم، داراى تداوم و استمرار است و منظور از آن، علم به همراه توانايى و قدرت است، نه علم تنها.
همان گونه كه در «معرفتشناسى» بيان شده حقيقت علم، آشكار كردن واقعيّت است و علم، يا كشف واقعيّت، پديدهاى فراتر از مادّه است؛ زيرا ويژگيهاى مادّه بر آن منطبق نيست، پيدايش علم و كشف واقعيّت، تنها در اثر اتّصال وجودى و واقعى بين نفس و شيئى كه مىخواهيم بشناسيم صورت مىگيرد، بنابر آنچه مشهور است، ابزارها و شيوههاى ارتباط علمى با واقعيّت عبارتند:
١- حواس