به مجموعه‌هاى اشتراكى است و سرمايه‌داران خصوصى دخالت چندانى در تأمين اين ابزارها ندارند. ازاين‌رو اگرچه هنوز از ديد بسيارى از صاحب‌نظران غربى، بازارهاى كار اجتماعى فاقد ويژگى‌هاى كامل و روشن يك جريان خصوصى‌سازى است، ولى به عنوان يك الگوى تخصيص كار تحريف‌شده يا بازارگراى مبتنى بر «سبك چينى» به طور بالقوه قادر است در آينده‌اى نزديك در قالب بافت جديد ساختار سازمانى داخلى چين، وارد عمل شود. ازاين‌رو شايد براى كسانى كه مايلند به عمق آينده و ماهيت نوگراى احتمالى چين و حتى به چگونگى اتحاد و اتفاق ملت چين در آينده پى ببرند، لازم باشد مطالعات بيشترى در باب بازارهاى كار اجتماعى و نحوه عملكرد و فعاليت‌هاى آنها به عمل آورند.

روند تخصيص كار در چين طى دو دهه گذشته توسط يك بازار كار ملى نوظهور هدايت شده است كه احتمال مى‌رود رشد سريع خود را تا نيل به نهادينه شدن كامل و همه‌جانبه، ادامه دهد. روند شكل‌گيرى بازار كار ملى چين، كه ابتدائا با سرمايه‌گذارى مستقيم خارجى آغاز شد نشان داد كه نقش نهادى تعاملات درونى- بيرونى (داخلى- خارجى)[١] بين بازار بين المللى و يك ساختار سازمانى داخلى ملى، تا چه اندازه قدرتمند و تأثيرگذار است. بازار كار ملى چين، نقش بسيار ارزنده‌اى در ايجاد تحول نهادى در ملتى ما قبل نوگرا داشته است. اقتصاد چين به تدريج از مجموعه اجتماعى- سياسى جدا شده و به مرحله‌اى از استقلال عمل رسيده است و در همين حال، دولت حزبى و حيات اجتماعى چين نيز در حال جدا شدن و فاصله گرفتن از يكديگرند.

بسيارى از ارزش‌ها و هنجارهاى حاكم بر چين، تحت تأثير بازار كار قرار گرفته است.

هم‌اكنون چين شاهد شكل‌گيرى طبقات و گروه‌هاى جديدى است كه از آن جمله مى‌توان طبقه بازارگراى داراى درآمد متوسط، گروه ثروتمند متشكل از صاحبان املاك خصوصى، گروهى عظيم از طرفداران اقتصاد خصوصى، يك طبقه اصيل و كاملا كارگرى كه خارج از طرح «سازشكارانه» حزب كمونيست چين قرار دارد، تعدادى اتحاديه صنفى (كه هنوز هم مخفيانه فعاليت مى‌كنند) و نيز تعدادى نهضت‌هاى كارگرى‌

[١] .Internal -external interactions