امپراتوران چين را براى تخصيص و تقسيم مجدد اراضى، به زور و قدرت قهريه متوسل شدند تا با كمك به شكل‌گيرى ميليون‌ها كشاورز خرده‌پا از اين رهگذر بتوانند ساختار سازمانى سنتى و فراديرمان داخلى را احيا كنند. پيدايش كشاورزان زميندار و تمركز مالكيت زمين، به شكل‌گيرى سازوكارى منجر شد كه در تضعيف و تثبيت يك الگوى تخصيص كار مبتنى بر خانواده، نقشى تعيين‌كننده داشت. در آن زمان، فقط چنين الگويى مى‌توانست بافت نهادى لازم براى استمرار روند ما قبل نوگرايى را كه حول محور خانواده مى‌چرخيد، تأمين كند. ازاين‌رو، شگفت‌آور نيست اگر مى‌بينيم چرخه‌هاى تعويض سلسله‌ها در چين با چرخه‌هاى الگوى تخصيص كار مبتنى بر خانواده، مصادف بوده است؛ چرخه‌هايى كه با تقسيم اراضى به طور مساوى،[١] در شروع حكومت هر سلسله جديد، آغاز و با مهاجرت توده‌هاى عظيم از دهقانان خوش‌نشين و بى‌كار[٢]، پايان مى‌يابد.

براين‌اساس، الگوى تخصيص كار مبتنى بر خانواده يا نهاد كشاورزان زميندار را مى‌توان از نظر ساختار و عملكرد، الگوى غالب و سنتى تخصيص كار در چين، از عصر «كين» تا «كينگ» به شمار آورد. تا دهه پايانى قرن نوزدهم، هنوز بين ٤٠ تا ٧٠ درصد اراضى زراعى در اختيار كشاورزان زميندار قرار داشت(Huang ٦٨٩١ ,٣٢١) . ساختار داخلى اين الگو در زمان‌ها و مكان‌هاى مختلف، شكل‌هاى متفاوتى داشته است، ولى اصولا، دهقانان را براساس همخونى يا روابط خويشاوندى و در درجه دوم اهميت، بر مبناى موقعيت و مكان جغرافيايى آنان، متشكل مى‌ساخت. تصميم‌گيرى درباره نحوه تقسيم كار، با رييس خانواده يا رهبر طايفه بود كه در اين تصميم‌گيرى، تفاوت‌هاى بين دو جنس مذكر و مؤنث و نيازهاى فصلى در يك اقتصاد رايج و غالب كشاورزى، نقش عمده‌اى داشت و در اين ميان، تعيين ميزان دستمزد و يا ساعات كار از قبل، هيچ نقشى ايفا نمى‌كرد. درآمد واحد كار، يعنى خانواده يا طايفه، عموما بين خود كارگران و وابستگان آنان تقسيم مى‌شد. تصميم در مورد سهم هر يك از افراد از درآمدهاى حاصله‌

[١] .Juntian

[٢] .Liumin