تربيت جنسى: مبانى، اصول و روشها از منظر قرآن و حديث - فقيهى، على نقى - الصفحة ٥٠ - ٢ لازم دانستن ارضاى نياز جنسى

در حدّى طبيعى، حكايت دارد:

داستان اسب شيلدا را بايد به ياد آوريم. شهروندان اين شهر كوچك، اسبى داشتند كه برآمد پيروزى نمادين آنها بود، به همين دليل، به وجود اين اسب، بسيار مى‌باليدند و توان او را مى‌ستودند؛ ولى نگهدارى از اين اسب، نيازمند پرداخت هزينه گزافى بود، بنابر اين، تصميم گرفتند تا از جيره غذايى اسب، هر روز، يك دانه كم كنند و بدين‌گونه رفتار نمودند؛ ولى هنگامى كه آخرين دانه را كاستند، اسب، پيش از آن مرده بود. شهروندان شيلدا هرگز نفهميدند كه چرا اسب مرد؛ ولى من به گونه‌اى استوار چنين مى‌انديشم كه او از گرسنگى مرد. هيچ جاندارى نمى‌تواند زندگى كند، مگر اين‌كه جيره غذايى‌اش را به او بدهند.[١]

از ديدگاه اسلامى، هر انسانى، جيره خاصّى از نيازهاى طبيعى دارد كه بدون ارضاى كمترين آن، يا مى‌ميرد يا دچار اختلال مى‌شود. و از اين روست كه اسلام، انسان‌ها را از رياضت كشيدن و دورى از ارضاى نيازها نهى مى‌كند؛ چراكه خلاف طبيعت بشرى است. اسلام، تمام دستورها و احكامش هماهنگ با فطرت و طبيعت آدمى است و براى ارضاى نيازها (از جمله نياز جنسى)، افراد را به حدّ اعتدال و پرهيز از افراط و تفريط، هدايت مى‌نمايد. و در زمينه ارضاى جنسى نيز، در برابر عبادت پروردگار، نه‌تنها تشويق به عبادت افراطى نمى‌كند، بلكه نهى مى‌كند و به ارضاى نيازهاى جنسى تشويق مى‌كند.[٢]

يكى از اصحاب پيامبر صلّى اللّه عليه و اله به نام عثمان بن مظعون، كار عبادت را به جايى رسانيد كه همه روزها روزه مى‌گرفت و همه شب‌ها را تا صبح به نماز مى‌پرداخت. همسر وى، جريان را به اطّلاع پيامبر صلّى اللّه عليه و اله رسانيد. رسول اكرم، درحالى‌كه آثار خشم از چهره‌اش هويدا بود، از جا حركت كرد و پيش عثمان بن مظعون رفت و به او فرمود:

يا عثمان لم يرسلنى اللّه تعالى بالرّهبانيّة و لكن بعثنى بالحنيفيّة السّهلة و السّمحة،

[١]. همان، ص ١٣٠.

[٢]. اخلاق جنسى در اسلام و جهان غرب، ص ١٣- ١٤.