تربيت جنسى: مبانى، اصول و روشها از منظر قرآن و حديث - فقيهى، على نقى - الصفحة ٢٨١ - اول پرهيز از آميزش در موقعيت لزوم تخليه شكم

بخوانند و خدا را شكر كنند و بر محمّد و آلش درود بفرستند و آن‌وقت، مرد، خدا را بخواند و بگويد: خداوندا! مهر و محبّت و رضايت همسرم را نصيبم كن و او را هم از من راضى گردان و به بهترين وجه و آسان‌ترين صورت، بين ما جمع كن كه تو حلال را دوست دارى و از حرام متنفّرى.

با اين عمل روابط خودشان را با خداوند گره مى‌زنند و با آرامش روانى و معنوى، زندگى مشترك خود را آغاز مى‌كنند.

با دقّت در اين دستورهاى دينى، متوجّه مى‌شويم كه اساس خانواده، برپايه مهر است؛ چراكه ائمه عليهم السّلام دستور داده‌اند كه از خداوند مهر و محبّت يكديگر را بخواهيد و همه اين اعمال و دستورها براى جلب محبّت يكديگر است و ارتباط جنسى هم صرفا يك عمل جنسى نيست، بلكه عملى همراه با جنبه‌هاى روانى- عاطفى است كه باعث آرامش زوجين مى‌گردد.

رابعا، عروس و داماد، پس از انجام دادن مستحبّاتى كه ذكر شد، به نوازش و تحريكات مقدّماتى بپردازند و به هيچ‌وجه، پيش از فراهم شدن مقدّمات آميزش، به آن عمل مبادرت نكنند.

دو. پرهيز از آميزش در شرايط نامناسب‌

از آن‌جا كه براى آميزش شرايط روانى، جزو ضروريات اصلى است، بايد از موقعيت‌هاى نامناسب كه اضطراب ايجاد مى‌كنند و پيامدهاى نامطلوبى دارد، دورى شود. در احاديث، بر پرهيز از اين موقعيت‌هاى نامناسب، تأكيد شده كه در ادامه، به تعدادى از آنها مى‌پردازيم:

اوّل. پرهيز از آميزش در موقعيت لزوم تخليه شكم‌

شرايطى كه زوجين يا يكى از آنان، نياز داشته باشند كه به دستشويى بروند و به تخليه ادرار يا مدفوع بپردازند، شرايط مناسبى براى آميزش نيست؛ زيرا آرامش از آنها سلب مى‌شود، به لذّت جنسى بالايى نمى‌رسند، احساس نارضايتى از همسر خود پيدا مى‌كنند و به آثار روانى نامطلوبى (مانند پرخاشگرى و ناسازگارى با همسر)