و قادر به ادامه شیردهی نیستند. قصد این گونه سازمان‌ها برطرف نمودن مشکل ناشی از آن در زمان کنونی است و با توجه به رسیدن یا حتی نرسیدن به این هدف، این مدت زمان قابل تغییر است.

٣. توصیه‌های سازمان‌های بهداشتی برای مدت شیردهی متفاوت است. سازمان بهداشت جهانی (WHO) در سال ٢٠٠١م، شیردهی به مدت شش ماه را توصیه نمود. دپارتمان بهداشت و خدمات انسانی آمریکا در سال ٢٠٠٠ شیردهی کامل را در شش ماه اول زندگی و ادامه آن تا یک سالگی را توصیه نمود. و دپارتمان بهداشت کانادا شیردهی کامل را در عرض ٦ ماه اول زندگی و ادامه آن را تا دو سالگی یا بیشتر توصیه نمود.[١] مابین اهداف سازمان‌های بهداشتی اختلاف نظر وجود دارد و هنوز مدت زمان واحدی را بیان ننموده‌اند.

٤. بیان مدت زمان ٢١ ماه در احادیث، با شروع تغذیه کمکی منافات ندارد و نشان دهندة تغذیه انحصاری و صرف از شیر مادر نیست.

٥. ممکن است با قطع شیردهی و استفاده از غذاهای کمکی و شیر‌های مکمل نیاز جسمانی کودک برای رشد و افزایش وزن برطرف شود، اما برای رشد و تکامل روانی خود نیاز به توجه مادر دارد. قطع شیردهی قبل از مدت زمان کامل آن، می‌تواند آسیب‌هایی به شیرخوار ایجاد کند که جسمانی نباشد و یا این‌که در کوتاه مدت قابل تمیز نباشد.

تغذیه پستانی باعث ایجاد ارتباط روانی عمیق و محکم بین شیرخوار و مادر می‌گردد. این عمل، موجب ایجاد ارتباط عاطفی عاشقانه بین ایشان می‌شود و وابستگی آنها را به هم زیاد می‌کند. نزدیکی جسمی و روانی شیرخوار با مادرش در ساعات و روزهای اول زندگی باعث دست یافتن بهتر او به تعلیم و تربیت و موفقیت‌های بیشتر در آینده می‌گردد.[٢]

باولبی، بنیانگذار نظریه دلبستگی[٣] می‌گفت:

دلبستگی، حمایت بزرگسالان از فرزندانشان را تضمین می‌کند. این رفتار در نخستین غیر انسان‌ها (پریمات) و سایر حیوانات نیز دیده می‌شود. الگوهای رفتار دلبستگی احتمالا غریزی و تحت سلطه تمایل‌های مادرزاد است. با این کار، فرزند حیوان در دوره‌ای حیاتی که در اوایل رشد اوست، به مادر خود دلبسته می‌شود. وجود چنین دوره حیاتی یا حساسی را که در طی آن دلبستگی پیدا می‌کند، برای انسان در سال اول زندگی است. به عبارت دیگر، مدت این دوره در انسان در مقیاس سال‌هاست، نه ساعت‌ها.

[١]. سوره بقره، آیه٢٣٣.

[٢]. تفسير نور الثقلين،‌ ج١، ص٢٢٧، ح٨٨٠.

[٣]. وسائل‌الشیعة، ج‌٢١، ص٤٧١، ح٢٧٦١٤.