طبقات ناصري(تاريخ ايران و اسلام) - سراج جوزجانی، منهاج الدین - الصفحة ٣٥٤ - (٣٧) كرمان

در طبقه (١٩) شرح حال سلطان معز الدين در يك جمله كلمه شل آمده، كه در مط (و او بر سلطان اسلام سيلي زد) و در اصل (سيلي كشاد) نوشته شده، و بعد از ان گويد (و بر بازو زخم محكم آمد) چون سيلي در زبان فارسي لطمه است، كه بدست اجرا مي‌شود، و بر بازو زخم محكم نمي‌آرد، بنابران آنرا به شلي كشاد، تصحيح كردم، زيرا شل و شلگي در پشتو نيزه را گويند، و اين نيزه‌ها را در شلگر غزني مي‌ساختند، و شلگر ناحيت غزني را هم تاكنون به همين نام (شل گر) مي‌نامند، كه (گر) در پشتو از ادات ظرفيت است، يعني جاي ساختن نيزه، و نيزه‌ستان.
راورتي نيز اين كلمه را (شل) خوانده، و به نيزه كوتاه و زوبين ترجمه كرده و اين لغت از زبان پشتو به فارسي رفته، و مورد استعمال نويسندگان گرديده است، چه دران دوره شل افغاني بسبب تيزي و دلاوري استعمال كنندگان آن مشهور بوده، و شعراء هم آنرا در بين سخنان خويش مي‌آورده‌اند. فرخي راست.
بگونه شل افغانيان دوپره و تيزچو دسته دسته بهم تيرهاي بي سوفار و ازين شعر فرخي بر مي‌آيد، كه شل افغاني شهرتي داشته و منسوب بوده باين قوم جنگجوي، كه تاكنون هم در زبان شان زنده و مستعمل است، سپورت نيزه بازي سواره تاكنون در شلگر غزني مروج است و نيزه‌هاي دوپره در آنجا ديده مي‌شود، بيهقي گويد:
تير و شل و شمشير در احمد نهادند (ص ٤٤٤)

در تعليق (٣٤) و در حواشي كتاب مكررا نام اين جاي مذكور افتاد، و ديديم كه در بين غزنه و مجراي سند واقع بود، اين ولايت در عصر سلطان معز الدين غوري از اقطاع يكي از بندگان وي تاج الدين يلدز بوده، و در موقعي كه سلطان مذكور در (دميك) بين سند و جهلم شهادت يافت، وزير وي مؤيد الملك محمد عبد الله سنجري (سجزي)