پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٠ - ٣- كتاب آسمانى پيامبران
الصَّوْتَ، وَ لايُعَايِنُ الْمَلَكَ، وَ الرَّسُولُ الَّذِى يَسْمَعُ الصَّوْتَ، وَ يَرَى الْمَنَامَ، وَ يُعَايِنُ الْمَلَكَ: «نبى كسى است كه در خواب مىبيند (و وحى الهى را از اين طريق دريافت مىدارد) و صداى (فرشته) را مىشنود ولى فرشته وحى را نمىبيند، ولى رسول كسى است كه هم صدا را مىشنود و هم در خواب مىبيند و هم فرشته وحى را در بيدارى مشاهده مىكند». [١]
جمعى نيز معتقدند كه «نبى» كسى است كه دريافت وحى مىكند خواه موظف به ابلاغ آن باشد يا نباشد، ولى اگر افرادى از او سؤال كنند حتماً پاسخ مىدهد، اما رسول كسى است كه صاحب آيين و مأمور ابلاغ آن است و منتظر سؤال و درخواست نيست.
به تعبير ديگر «نبى» همانند طبيب آگاهى است كه در مطب خود آماده پذيرايى بيماران مىباشد، او به دنبال بيماران نمىرود ولى اگر بيمارى به او مراجعه كند از درمانش فروگذار نمىكند، ولى رسول همانند طبيب سيار است كه به همهجا مىرود، و به شهرها و روستاها و كوه و دشت و بيابان، تا بيماران را شناسايى كند و به مداواى آنها بپردازد، در حقيقت او چشمهاى است كه به دنبال تشنگان مىرود نه مخزن آبى كه تشنگان او را جستجو كنند!
جمع ميان اين معنا و معناى قبل كاملًا ممكن است، زيرا هر قدر مسئوليت مردان الهى سنگينتر مىشود وحى را به صورت روشنترى دريافت مىدارند، نبى تنها در خواب مىبيند و يا صداى فرشته را مىشنود اما رسول شخص او را نيز در بيدارى مشاهده مىكند.
بعضى نيز رسولان را پيامبرانى مىدانند كه صاحب آيين جديدند، در حالى كه نبى
[١]. اين حديثى است كه مرحوم كلينى از زراره از امام باقر عليه السلام نقل كرده است (اصول كافى، جلد ١، صفحه ١٧٦) همين مضمون در روايت ديگرى از امام على بن موسى الرضا عليه السلام (با تغيير مختصرى) نقل شده و نيز به همين مضمون دو روايت ديگر يكى از امام باقر و ديگرى از هر دو امام (باقر و صادق عليهما السلام) در اصول كافى با تفاوت مختصرى آمده است (همان مدرك، صفحه ١٧٦ و ١٧٧).