پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣ - ٨- رفع اختلاف

فطرت توحيدى، كه طبق تصريح قرآن، انسان‌ها داراى آن هستند. مخصوصاً اين فطرت در انسان‌هاى دست نخورده كه در آغاز جهان بودند و هنوز هوا و هوس‌ها در ميان آنها گسترش نداشت ظهور و بروز بيشترى داشته است.

در اين‌كه اين جامعه نخستين كه قرآن از آن به «امّت واحده» تعبير كرده در چه زمانى بودند، بعضى گفته‌اند اشاره به دوران قبل از قيام نوح عليه السلام و بعد از هبوط آدم عليه السلام است، زيرا اوّلين كتاب آسمانى كه متضمن تشريع شريعت بود بر نوح نازل شد؛ بنابراين «امّت واحده» همان امّتى است كه از زمان گسترش فرزندان آدم عليه السلام شروع شد، و در آغاز ايمان و توحيد بر آن حاكم بود، ولى تدريجاً بر اثر جهل و نادانى آثار شرك روز به روز زيادتر شد، و زمينه براى مبعوث شدن حضرت نوح عليه السلام فراهم گشت.

البتّه وجود استثناهايى مانند قابيل در ميان فرزندان آدم عليه السلام مانع از اطلاق «امّت واحده» بر مجموعه فرزندان آدم عليه السلام نخواهد بود؛ و احتمالات ديگرى در اين زمينه داده شده است كه چندان مناسب به نظر نمى‌رسد.

به هر حال از مجموع آنچه در تفسير آيه فوق آمد به خوبى استفاده مى‌شود كه يكى از اهداف بعثت انبياء پايان دادن به اختلافاتى است كه از ناآگاهى مردم سرچشمه مى‌گيرد؛ ولى مسلّماً اختلافات ناشى از هوا و هوس و بغى و برترى‌جويى تا پايان جهان وجود دارد، هرچند انبياى الهى با تعليمات خود نيز آن را كاهش دادند.

٩- تذكر و يادآورى (نسبت به فطريات و مستقلّات عقليه)

در دهمين آيه اشاره به تأييد و تقويت احكام عقليه به وسيله احكام و تعليمات انبياء مى‌شود كه آن خود يكى از اهداف بعثت آنها است.

توضيح اين‌كه: انسان بسيارى از حقايق موجود عالم هستى و همچنين‌