پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٥ - ٥- منطق منكران اعجاز

٥- در سوره انعام نيز مى‌خوانيم: و قَالُوا لَوْ لَانُزِّلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ انَّ اللَّهَ قَادِرٌ عَلى‌ انْ يُنَزِّلَ آيَةً وَلكِنَّ اكْثَرَهُمْ لَايَعْلَمُونَ‌: «كافران گفتند چرا نشانه و معجزه‌اى از طرف پروردگارش بر او نازل نمى‌گردد بگو خداوند قادر است معجزه‌اى نازل كند، ولى بيشتر آنها نمى‌دانند» (انعام- ٣٧)

مفسّر بزرگ مرحوم امين الاسلام طبرسى در ذيل اين آيه مى‌گويد: جمعى از ملاحده (كفّار) بر مسلمين به اين آيه اعتراض كرده و گفته‌اند آيه دلالت بر اين دارد كه خداوند آيتى بر محمّد نازل نكرده است، چرا كه اگر نازل كرده بود در پاسخ مشركان به آن اشاره مى‌كرد (سپس به پاسخ اين ايراد پرداخته كه بعداً به آن اشاره خواهد شد).

از كلام اين محقق معلوم مى‌شود كه اين گونه وسوسه‌ها در مورد معجزات از قديم بوده است و منحصر به عصر و زمان ما نيست.

بعضى آيات ديگر نيز در اين زمينه ذكر شده كه چون استدلال به آنها ضعيف بود از آن صرفنظر شد.

پاسخ‌

توجه به چند نكته مى‌تواند تفسير و مفهوم اين آيات را روشن سازد و به بهانه‌ها پايان دهد.

١- روشن است كه هيچ يك از اين آيات نفى معجزات را به طور مطلق نمى‌كند، و به فرض كه دلالتى بر آنچه استدلال كنندگان به آن مى‌پندارند داشته باشد تنها دليل بر نفى معجزه از پيامبر اسلام است اضافه بر اين مسلّماً معجزه قرآن را نفى نمى‌كند چرا كه در چندين آيه از قرآن مجيد اين كتاب آسمانى به عنوان يك معجزه جاويدان معرفى شده و از تمام مخالفان دعوت به معارضه گرديده، و در مقابل آن عاجز مانده‌اند، چه معجزه‌اى از اين برتر و بالاتر كه جن و انس را دعوت به مقابله كند